Próxima, incansable e profundamente humana, Blanca Ana García non precisa discursos grandilocuentes para deixar pegada: faino con cada xesto, con cada palabra, con esa forma súa —tan súa— de estar presente, de escoitar de verdade, de facer que os demais se sintan acompañados, coidados, arroupados.
Á fronte da AECC en Pontevedra, Ana transformou a asociación nun refuxio de calor e dignidade para quen atravesa un dos momentos máis duros da vida. Doentes, familiares, voluntariado, profesionais... todos atopan nela un faro constante. E non só polos servizos que impulsa —como ese imprescindible teléfono 24 horas, que nunca se apaga e sempre responde— senón porque detrás de todo está a súa mirada, o seu compromiso, o seu corazón xeneroso e esa capacidade de traballo que semella non ter límites, como a do marabilloso equipo que a acompaña.
Ana é unha desas persoas que fan o mundo máis habitable sen necesidade de facerse notar. Unha muller admirable, discreta, luminosa, que deixa unha estela de humanidade alá por onde pasa. Tela de amiga é un privilexio. E poder dicilo, tamén.
- Dime unha pregunta que non che guste que che fagan.
Ningunha. Desde que presido AECC Pontevedra incluso ás veces fánme preguntas moi directas sobre o cancro, e eu respondo con total franqueza. As cousas polo seu nome.
- Como é a túa relación con Pontevedra?
De nacemento. Marchei estudar fóra, primeiro a Santiago e logo a Madrid, pero volvín en canto puiden. Creo que é unha cidade na que para quedares a vivir primeiro tes que ter marchado fóra, a airearte (risas). Como contrapartida, é unha cidade moi de corrillos... e nunca me gustou participar niso.
- Como te definirías?
Muller traballadora, extrovertida e sobre todo afortunada, primeiro coa familia e na actualidade co marabilloso equipo co que traballo na asociación.
- A que xeración pertences?
Pertenzo á xeración do baby-boom, ademais estou encantada coa idade que teño.
- Cales dirías que son as características desa xeración?
Pois creo que herdamos parte desa ética que vimos na xeración dos nosos pais onde se valoraba a palabra dada e os principios. Logo, evidentemente, non pasamos as penurias que tiveron que padecer eles, afortunadamente. Ademais, soubemos adaptarnos razoablemente ben aos cambios que foron chegando.
- Como foi o proceso ata chegar á presidencia da AECC na provincia?
Pois abraiante. Un día recibín un correo no que me comentaban que estaban a buscar a alguén para dirixir unha actividade sen ánimo de lucro, non sabía que era a AECC, e que viran o meu perfil e lles interesara. Eu acababa de xubilarme e quería dedicarme ao bridge (risas) e non estaba nos meus plans algo parecido, polo que lles dixen que non, aínda que engadín que se precisaban a alguén para colaborar en Pontevedra que me prestaba. Tras ese correo, xa foron chegando as chamadas, as entrevistas por videochamada e o proceso de selección, xa que había outros dous candidatos.
- E cando o "non" se converteu nun "si"?
No medio de todo ese proceso. Por unha banda, a miña familia apoioume moito, e por outra, cautivoume a impresionante labor que fai a asociación, absolutamente gratuíta, como me gusta recalcar, e o incribelmente ben organizado que estaba todo. A organización de AECC España é impresionante, e a capacitación do equipo asombrosa. Mesmo en Pontevedra, teño unha sorte enorme cos meus compañeiros-as.
- Se tiveses que destacar un par de datos sobre a AECC, cales serían?
Por unha banda, o 8%, que é a cantidade de diñeiro que recibimos das institucións. Fronte ao que unha maioría da xente pensa, a inmensa maioría dos nosos fondos fixos provén dos nosos socios, de aí a necesidade que temos de seguir sumando, por pequenas que sexan as achegas. A solidariedade é moi importante. Por outra banda, a probabilidade de ter cancro nalgún momento da vida: un de cada 3 homes e un de cada dúas mulleres terán cancro ao longo da súa vida. É unha loita común.
- Que é a amizade?
Pois diríache que teño poucos "AMIGOS", en maiúsculas. É estar aí cando te precisan e rir cando se pode. Que veñen mal dadas? Pois intentemos sacarlle o lado positivo.
- Se puideses viaxar no tempo, irías ao pasado ou ao futuro?
Pois do pasado non me chama nada, e do futuro... non me fío. Creo que non viaxaría no tempo! (risas)
- Unha parte da túa casa que che apeteza intervir?
A miña casa está en constante cambio, sempre se me ocorren cousas.
- Dime unha canción que te emocione.
Jerusalema, motívame moitísimo. Outra que me fai moi feliz é Bailando, de Enrique Iglesias.
- Frío ou calor?
Frío
- Que hai despois da vida?
Nada
- O último capricho que te deras?
Irme a un campionato de bridge ao Porto de Santa María.
- Cando dixeches por última vez "quérote"? A quen?
Dígoo moitísimo e ademais dígoo porque o sinto, non de forma automática.
- A quen che gustaría ver nesta sección?
Ao meu fillo, Rafa Latorre.
- E por último, que vas facer en canto remate esta entrevista?
Pois esta tarde xogarei ao Bridge.
Para Ana, Pontevedra sabe a vida, cheira a rúa, é de cor azul e soa a silencio. Definitivamente, Ana García sente Pontevedra.
O CUESTIONARIO
− Nunca saio da casa sen... o meu móbil.
− Na miña neveira sempre hai... iogures.
− No meu armario destacan... os pantalóns.
− A idade é... acurtar os teus retos.
− Sempre fun o ollo dereito de... miña nai, sen dúbida ningunha.
− Pontevedra ten alma de... cidade apracible.
− Creo en... (algunhas) persoas.
− O ano que marcou a miña vida foi... cando naceron os meus fillos.
− O mellor regalo que me poden facer é... unha viaxe.
− O meu lugar no mundo é... un aínda por descubrir.
− Se non puidese vivir en Pontevedra viviría en... San Sebastián.
− O meu momento favorito do día é... a cea.
− Pontevedra... a miña cidade.