Falar de Victoria Díaz (para todos, Toya) é falar de convicción serena e de cultura como ben común. Nuns momentos chave para o Ateneo de Pontevedra, que celebra eleccións á súa Xunta Directiva, Toya irrompe cunha candidatura que combina oficio e renovación, e que sitúa a unha muller ao fronte dunha institución histórica onde o seu liderado suma e representa.
O seu equipo -maioritariamente feminino- é unha declaración de intencións: xestión achegada e transparente, máis participación, máis colaboración cos barrios e colectivos, e un Ateneo que convoque a xeracións distintas sen perder a súa memoria.
Con esa mestura de rigor e calidez que a define, Toya propón abrir portas e ventás: programación contemporánea sen esquecer a divulgación, o pensamento crítico xunto ás artes, alianzas estables e unha relación cotiá coa cidade. Non é só un programa: é unha forma de facer. E desde aí, Toya Díaz preséntase como a candidata capaz de ampliar a casa común da cultura pontevedresa.
- Dime unha pregunta que non che gusta que Te fagan.
Non me gusta que o médico me pregunte o peso (risas). Tampouco as preguntas que veñen con mala intención e das que xa notas que non interesa a resposta.
- Como é a túa relación con Pontevedra?
De nacemento e escolla. Menos cinco anos que vivín en Cáceres, sempre vivín en Pontevedra. Para min o ten case todo.
- Como te definirías?
Optimista, familiar e moi de grupo. Gústame estar rodeada de amigos e sempre estou organizando cousas para velos. Eu son moi de invitar a xente á casa.
- Con que xeración te identificas máis: baby-boom, X ou millennial? Que características dirías que ten?
Coa X: somos ponte entre o analóxico e o dixital; aprendemos a escoitar en persoa e a compartir no online, e iso axuda moito a tecer comunidade.
- Toya, que che move a dar este paso?
Móvenme o afecto e a ilusión. Nos últimos anos, grazas ós amigos, fun descubrindo a intensa vida cultural de Pontevedra, e o Ateneo de Pontevedra sempre está presente. A min nos momentos duros son tres cousas as que me salvan: a miña xente, a natureza e a cultura (literatura, música, cine, pintura, etc). Coas dúas primeiras estou en paz, á terceira debíalle algo e, mira por onde, xurdiu a oportunidade.
- "O Ateneo que latexa" é o lema elixido para presentar a vosa candidatura ás persoas socias; que queredes transmitir con el?
Que o Ateneo é máis ca unha axenda de actos: é vida compartida. "Que late" significa que hai pulso humano, conversa con respecto, curiosidade que se contaxia e ganas de volver. É un recordatorio sinxelo de que a cultura nace cando nos xuntamos e facémola entre todas e todos. É unha chamada sinxela: veña quen queira sumar, aquí hai sitio.
- Que precisa un Ateneo para latexar: persoas, ideas, espazos…?
Precísanse voces diversas que se recoñezan e se dean lugar. Ideas con columna vertebral -claras, sinxelas- para que a conversa non se perda. E uns espazos que axuden ao ritmo: entrada doada, silencio cando toca, proximidade suficiente para mirar aos ollos. Cando esas pezas encaixan, unha asociación colle pulso.
- Como queres que participe a xente socia no día a día?
Tendo todos voz e sitio. É importantísimo que cada persoa sinta que tamén é parte do latexo.
- Que é a amizade?
Lealdade, estar sempre aí.
- Se puideses viaxar no tempo, irías ao pasado ou ao futuro?
Eu me quedo no presente.
- Unha parte da túa casa que che apeteza intervir?
Darlle voltas a todo cada seis meses. Cando as miñas fillas me ven coa cinta métrica...
- Dime unha canción que che emocione.
Dúas: Momentos (J. Iglesias) e Another Brick in the Wall (Pink Floyd)
- Frío ou calor?
Frío: axuda a pensar con claridade… e a que a tertulia cun café saiba mellor.
- Que hai despois da vida?
O que recordan os demais de nós.
- O último capricho que te deches?
Un cadro dun amigo.
- Cando dixeches por última vez "quérote"? A quen?
Esta mañá, ás miñas fillas... e á miña cadela.
- A quen che gustaría ver nesta sección?
A Rafa Córdoba.
- E por último, que vas facer en canto remate a entrevista?
Vou ao cine, no Teatro Principal.
O CUESTIONARIO
-
Nunca saio da casa sen... móbil.
-
Na miña neveira sempre hai… un limón empezado.
-
No meu armario destaca… a comodidade.
-
A idade é… liberdade con sentidiño.
-
Sempre fun... o olliño dereito dos meus irmáns.
-
Pontevedra ten alma de… praza aberta.
-
Creo en… o traballo en equipo.
-
O ano que marcou a miña vida foi… 1999.
-
O mellor agasallo que me poden facer é… unha sobremesa longa coas persoas queridas…
-
O meu lugar no mundo é… calquera con amigos
-
Se non puidese vivir en Pontevedra viviría en… Santiago, por esa conversa eterna entre rúas e cultura.
-
O meu momento favorito do día é… o serán nos soportais, cando a cidade baixa o ritmo.
-
Pontevedra… a cidade que latexa