Os 3 primeiros días do mes de xullo deixaron un sanguento rastro de dúas mulleres asasinadas, nai e filla, polo seu pai e parella, e unha segunda filla ferida por arma branca, en El Fenollar (Alacant), e outra en Camponaraya (León). Apenas 4 días antes, en Mairena de Aljarafe (Sevilla), unha muller foi asasinada a coiteladas. Nada novo. O verán que comeza, non si?
Onte estiven especialmente atenta ao telexornal dunha das canles que, segundo din eles mesmos, é líder, e digo segundo eles mesmos porque todas manifestan o mesmo. Un fenómeno cando menos curioso... Todas son as primeiras. Como digo, estiven especialmente atenta, e sucedeu o que me temía. Nin unha soa alusión ao dobre feminicidio, que puido ser triplo, acontecido tan só unhas horas antes en El Fenollar.
Porén, si se nos informou, por poñer un exemplo, con todo luxo de detalles do ben que o estaban a pasar vendo o fútbol Penélope Cruz, Javier Bardem, Rosalía... dedicándolles varios minutos para que todos víramos ben como brincaban, rían e desfrutaban.
Non os imos culpar a eles, faltaría máis! Sinxelamente poñemos o foco na importancia que nos medios, ou polo menos en moitos deles, porque neste eido, como en todos, non se debe meter a todo o mundo no mesmo saco, lle dan a cada cousa.
É moito máis importante, polo visto, "informar" da diversión dos famosos que dos feminicidios que se suceden, que non merecen, polo visto, nin tan só uns cantos segundos.
Nas outras canles sucedeu máis ou menos o mesmo, e en todas elas si houbo unha nota común, que foi a ampla cobertura que, unha vez máis, se lle deu ao espectáculo no que converte cada unha das súas chegadas ao xulgado e, en consecuencia, a violencia machista, a Sra. Elisa Mouliáa, e, ao día seguinte, as súas declaracións laiándose do moito que lle tiña que pagar á Facenda... Pobre!
Tampouco faltou o tempo para dedicarllo, como xa vén sendo habitual case cada verán, á "referente" oficial do feminismo en España, a Sra. Carrasco, e a nova "docuserie" coa que, unha vez máis, vai reencher as arcas a conta de súa nai.
No que atinxe ao feminicidio de Camponaraya, os mesmos medios foron un pouco máis "xenerosos" co seu tempo, e tiveron a ben "informarnos" de que a vítima era adicta ás drogas, de que fora prostituta, e de que xa fora maltratada por anteriores parellas. Non se pode ser máis miserable.
Acaso estas lamentables circunstancias son un eximente para que o seu crime sexa menos grave ou mesmo se cometera?
Tamén contaron que o presunto asasino ten antecedentes por violencia machista sobre outra muller, pero que o caso xa se encontraba inactivo no sistema VioGén, e, xa se sabe, se o caso se desactiva no "infalible sistema VioGén", polo que se ve, dase por sentado que a maldade do maltratador tamén se desactiva, polo cal xa non se lle fai ningún tipo de seguimento, se é que se chega a facer nalgún momento, o cal é altamente dubidoso, con que é cuestión de agardar a que reincida, algo máis que probable, por non dicir seguro, porque de todos é sabido, ou debería ser, que un maltratador nunca deixa de selo, e, de ser así, sempre están aí os consabidos minutos de silencio, as "mostras de consternación", e a outra cousa rapidamente que a vida segue, e máis no verán.
Por certo, case desde os nosos comezos, ou sen case, nin se sabe as veces que, desde Si, hai saída, preguntamos en base a que se desactivan os casos de violencia machista, o cal lle facilita unha total impunidade ao agresor e nunca se nos deu resposta... nin se nos dará, temémonos.
Tampouco en sucesivas edicións dos informativos se falou destes feminicidios porque, cando chega o momento da "operación saída" das vacacións, nada hai máis importante.
Naturalmente, non ten nada de malo dar este tipo de informacións. Hai lugar para todo.
O que é verdadeiramente grave é que os asasinatos de mulleres, a violencia machista, practicamente desapareceron da folla de ruta dos informativos, e, o que é peor, da sociedade, onde xa nunca tivo a presenza nin a importancia que se lle debera outorgar.
Chegamos a un punto no que, para o único que se ten en conta é para sacarlle rendemento, desde económico, ata a procura de votos, pasando polo prestixio social, así como para un paso máis para acceder a determinados suculentos postos ou cargos.
É moita a xente, especialmente mulleres, e lamentamos ter que dicilo, pero as cousas son como son, que, desde que hai 12 anos, botamos a andar con Si, hai saída, se gababan de ser activistas ata a medula, de que alzaban as voces berrando contra a violencia de xénero, contra un sistema que claramente desprotexía as súas vítimas, e o segue a facer, pero que, a día de hoxe, como quen non quere a cousa, e tras ir achegándose cunha diplomacia que nunca se lles adiviñaría detrás do seu acérrimo "activismo" que exercían a berros nas rúas, criticando duramente a quen non as secundaba, a quen interesaba, porque claro, o activismo, o de verdade, non factura, todo o contrario, pasa factura, e das caras, viven, e moi ben, hoxe en día, dese mesmo sistema, ao que xa non critican, todo o contrario, e as institucións, as que acusaban de exercer violencia institucional, son as que lles enchen os petos, e ben, cada mes.
E, para rematar a xogada, por se esta realidade non fora suficientemente descorazonadora, temos un Ministerio de Igualdade que, máis que protexer as mulleres, as deixa aos pés dos cabalos, mirando tan só ao beneficio daquelas que o integran e dilapidando miles e miles de euros en campañas, eventos e accións totalmente inútiles, ignorando as necesidades prácticas e reais das vítimas: prevención, protección e proporcionarlles os recursos máis elementais para levar unha vida digna, elas e os seus fillos e fillas, lonxe do xugo dos seus agresores.
E, ao fío disto, non podemos rematar sen reproducir a, ata agora, última "perla" pronunciada pola ministra de Igualdade, que se supera de día en día, mentres, repetimos, 3 mulleres eran asasinadas e unha cuarta ferida, que afirmou que homes e mulleres somos "especies distintas" e pide axudar ao xénero masculino a "evolucionar".
Ante tales desatinos de quen dirixe un Ministerio de Igualdade, que podemos agardar?
Pero tanto ten. Isto, o mesmo que a violencia machista, hai moito que se normalizou e deixou de preocupar.
Asociación Si, hai saída