Mirar un cadro

Ante a odisea da chegada a Pontevedra da pintura "A derradeira leición do mestre”, similar á parafernalia que montaron coa traída dos restos do seu autor aproveitando a senectude de Teresa, non así Amalia, a filla do mestre asasinado que conserva memoria e dignidade en perfectísimo estado. Estes aconteceres tráenme á memoria unha noticia publicada neste mesmo medio alá polo 27 de xaneiro de 2025 baixo o titular " Cultura en forma de receita para mellorar a saúde mental ". Os artífices de tan singular método son dous médicos; por unha banda Rafael Domínguez, vicepresidente da Deputación e, pola outra, Xosé Flores, ex xerente da área sanitaria Pontevedra - O Salnés. Nas dependencias do Museo, estes dous galenos asinan un protocolo para botar a rodar a sua idea, sen máis colaboradores, especialistas nin expertos na materia. Din que os enfermos mentais, en contacto coas artes, poden aforrar en tratamentos e mesmo evitar entrar nun psiquiátrico. Así de doado; así de sinxelo. E así (cito textual) a Deputación de Pontevedra e a Área Sanitaria de Pontevedra - O Salnés poñen en marcha un programa piloto de prescripción cultural, a propósito…que foi del ? É posible que estes dous doctores teñan ben estudiada a lección pero teño as miñas dúbidas pois nos seus avultados currículos non figura nin psiquiatría nin psicoloxía. Repito: que foi da brillante idea ?

Por todo isto penso que se trouxeron da Arxentina un cadro tan grande como "A derradeira…” (o "Guernika galego”, como lle chamou máis dalgún atordado) …será só para casos graves. E se máis graves houber, terán que ir contemplar o grande alá ó Raíña Sofía.

Malia parecer isto unha chanza, nada hai para min máis serio e sagrado que as vidas e obras de Bóveda e Castelao. "A derradeira leición do mestre” non é un cartel electoral nin é un fotoshop. Facer electoralismo á cósta dos pais da Matria Galega é un sacrilexio, un insulto ó povo…carroñeirismo puro e duro.

Teño arelas de ver de preto esa obra de arte, non por reparar o cerebro polo método Flores-Domínguez, senón pola admiración e respeto que me merece o seu xenial autor e o seu gran amigo, o mestre asasinado e a súa entrañable familia.

Alexandre e Afonso Daniel foron dúas persoas boas, xeniais. Dous amigos que nunca mal fixeron pero que foron perseguido e asasinado polos golpistas por mor de aterrorizar ó povo. Daniel foi arrincado de La Chacarita en Buenos Aires, a súa terra de acollida. O Mestre foi asasinado na Caeira un 17 de agosto que os reaccionarios non queren instituir como Día da Galiza Mártir. Loor ós dous heroes.