Francesco Tonucci impulsou en 1991 un proxecto denominado 'A cidade dos nenos'. Estaba convencido de que a súa localidade Natal, Fano -duns 60.000 habitantes-, debía apostar por aplicar unha serie de medidas para que a cidade estivese feita á medida da infancia. Cría que redundarían nunha maior calidade de vida para toda a cidadanía. E a partir de aí, os nenos implicáronse no deseño e planificación dos servizos e espazos urbanos.
A partir de aí, esa filosofía foise estendendo por numerosas cidades de Italia, España, Arxentina, Chile, Colombia, México, Paraguai, Uruguai ou Perú. E foi unha das referencias que o BNG decidiu tomar para impulsar o modelo urbano de Pontevedra.
Despois de tantos anos é precisamente unha editorial pontevedresa, Kalandraka, a que editou a primeira tradución ao galego desta obra do prestixioso autor italiano. A cidade dos nenos foi presentada no marco de Culturgal, onde se achegaron, entre outros, Mónica Baleirón, Sonia Santos e Rut Vázquez, tradutoras da obra; ou César Mosquera, concelleiro de Ordenación do Territorio no Concello de Pontevedra.
O libro, que conta cun prólogo de Antón Costa e unha introdución do alcalde de Pontevedra, Miguel Anxo Fernández Lores, mostra que saír sós de casa e ir á escola de forma autónoma, recuperar o tempo de lecer, xogar no espazo urbano peonil e deixar aos nenos que experimenten a cidade, son medidas beneficiosas para eles e unha alternativa perfecta á sobreprotección dos menores.
A cidade dos nenos conta con tres partes: unha primeira sobre o descontento ante o modelo convencional de cidade, outra coas propostas de cambios e, finalmente, as experiencias xurdidas da execución do proxecto. O libro complétase co texto da convención sobre os dereitos do neno, cunha carta aberta á cidadanía de Fano apelando á súa colaboración e cun artigo do sociólogo Lewis Mumford.
Acompañando esas achegas, Tonucci introduce sinxelas viñetas que condensan o sentir dos nenos e as reflexións do autor a raíz dos seus encontros con distintos interlocutores.