Ler a contraportada de 'Una vida' soa case a spoiler. "...os irmáns convértense á forza en fillos e coidadores mentres se preparan para a posible orfandade que quizá vaia deixar tras de si un ser tan excéntrico e insubstituíble como Amalia".
Acaba Alejandro Palomas co personaxe principal desta saga na súa cuarta entrega?, preguntámoslle no podcast 'Cara a cara' e responde: "non se van a quedar orfos porque eu non me quero quedar orfo. Neste caso fágoo por min, porque non podo vivir sen ela e xa me encargo eu de que esta muller non desapareza da miña vida".
Non queda nesta aseveración, engade: "en dez anos creeime unha segunda familia e podo dispor dela cando queira, e quero facelo; así que non, non imos despedila nin darlle un adeus definitivo. Imos recreala e completala noutros formatos distintos que non vai ser a novela pero que van ser tan intensos ou máis. O que está claro é que esta familia vai seguir comigo ata que eu mórrame, así que, que non me sufra ninguén".
'Unha vida' é outra homenaxe á figura materna, na súa presenza, na súa ausencia e na súa esencia. De aí a identificación emocional de quen a len: "si, gran parte do éxito é ese. Non porque haxa tantas cousas autobiográficas pola miña banda, senón pola identificación do lector que é moitísima. O éxito é ese".
Fala da cotidianeidad da vida. Esa que pasa, por exemplo, polo cambio de roles na familia, cando os fillos se converten en coidadores dos seus pais: "non nos prepara ninguén porque cremos que iso pasa fóra. Miramos aos pais sen ver a posibilidade de que vaian ser dependentes ou que nalgún momento váianse a acabar. E chega, claro que chega".
A historia pasa da carga dramática á humorística continuamente, o carácter de Amalia serve como contrapeso: "... pillárono metido en pelexas de galos e iso. Imaxínache. Na porta do colexio! que clase de neno é ese e que clase de colexio! Pelexas de galos, tan pequeno. É por culpa dos móbiles e do Tataki, o dos vídeos cheos de virus que che contaxian o móbil porque veñen co sms da Caixa ... -silencio-, rapedan, como que rapedan? que dis?".
Alejandro Palomas comezou a escribir esta novela a finais do 2023, o mesmo ano en que faleceu a súa nai: "xa levaba un tempo de duelo pola morte da miña nai. Foi unha dor moi estraña porque enseguida a sumei, de súpeto tívena moi integrada e escribir era escribir con ela. Todo, falaba e falo con ela porque sigo coa dinámica da presenza ausente. Eu cría que me ía a doer moito e ía ser moi difícil e foi a novela mais fácil para a min, a máis fácil - reitera-, porque foi acompañar".
Esta saga de Amalia arrincou en 2014 con 'Una madre', seguiulle en 2016 'Un perro' e 'Un amor' en 2018. Está en fase de rodaxe a adaptación cinematográfica doutra das súas novelas, 'Un hijo' e os dereitos do primeiro título desta serie, 'Una madre', foran adquiridos para levalos igualmente ao cine.
