Ministerio de Igualdade, un risco máis para as vítimas de violencia de xénero

Se hai algo ou alguén que me deixa, unha e outra vez, sen palabras —e mirade que iso é difícil—, é o castigo que nos caeu enriba co Ministerio de Igualdade ou, mellor dito, para expresarme con propiedade, coas súas sucesivas responsables; que xa non se trata de que sexa máis ou menos eficaz, senón que fan del un elemento máis de risco para as mulleres e, en particular, obviamente, para as vítimas de violencia machista.

Hai uns meses, concretamente en febreiro, saltaban as alarmas tras coñecerse os reiterados fallos das pulseiras antimaltrato, que colocaron a centos e centos de vítimas de violencia de xénero aos pés dos cabalos, poñendo as súas vidas en serio risco, máxime cando se soubo que non era a primeira vez que isto sucedía, coa única diferenza de que nesta ocasión transcendeu.

Unha vez máis, a ministra de Igualdade, Ana Redondo, escorre o bulto, como sempre fai, negando a maior e seguindo tranquilamente coa súa "loita" de saraos e eventos que, polo que se ve, son moi útiles para tentar minguar esta lacra cada vez máis grave que non deixa de cobrarse vidas de mulleres e mesmo de menores.

Esta señora, por desgraza, ten sorte, porque se algo caracteriza ao noso país é a fraxilidade para esquecer aquilo que non convén lembrar, como é a violencia machista, agás, naturalmente, que afecte, presuntamente ou non, a unha famosa, en cuxo caso o interese e a "indignación" de sofá é máxima; pero, aínda así, cunha data de caducidade a curto prazo, o xusto para que apareza outra e faga o circuíto de platós e titulares, cobrando, claro. Neses casos, á Sra. Redondo fáltalle tempo, por unha banda, para erixirse na súa máxima defensora, axitando a bandeira do seu Ministerio, sen contrastar, sen saber do que fala, pero que queda moi ben e, ademais, sabe positivamente que ninguén se vai tomar a molestia de facelo; e pola outra, para sacar da chistera algunha desas "medidas espectaculares" que corren unha oportuna cortina de fume diante daquilo que non interesa que se investigue.

Ao fin e ao cabo, ninguén lle vai pedir explicacións, e se hai o menor indicio do contrario, cun bo "almorzo de traballo" nun deses hoteis de luxo onde se reúne cos "chiringuitos" xenerosamente remunerados que lle son afíns e comparten a súa "eficiente xestión" para facer un deses "estudos" cuxos bons resultados á vista están, asunto resolto.

Pois ben, esta semana non deixou de demostrar, unha vez máis, a súa "enorme concienciación" e "enorme preocupación" pola seguridade das mulleres maltratadas (agardo que se detecte a ironía) adxudicándolle de novo o contrato das pulseiras á UTE (Unión Temporal de Empresas) entre Vodafone España e Securitas Seguridad pola frioleira, nada máis nin nada menos, de 71 millóns de euros, ampliables ata 111. Que non se diga que escatima cartos para garantir a protección destas mulleres, faltaría máis!

Iso si, para a nosa tranquilidade, a "superministra" aclarou que a adxudicación non é definitiva e que a decisión que se tome será en base a "criterios obxectivos"... Nin que tivésemos algún motivo para crer o contrario, por favor!

Tendo en conta que Vodafone obtivo 41,3 puntos fronte aos 26,7 de Orange deses "criterios obxectivos", sendo o máximo 46... branco e en botella. Que fallaran reiteradamente antes? Iso é o de menos! O negocio é o negocio e a vaquiña polo que vale.

Nin unha soa palabra, iso si, das 18 mulleres asasinadas no que vai de ano, nin dos 3 menores que correron a mesma sorte vítimas da violencia vicaria.

Ela xoga noutra división e non hai necesidade de mencionalos a menos que a beneficie, claro, e non é o caso. Son, eran, anónimos, así que, que necesidade hai?

Pola contra, si que foi rápida, tanto diante dos medios coma en redes sociais, para estalar polo comentario do presidente do Real Madrid, Florentino Pérez, por referirse a unha xornalista como "esa niña" e poñer en dúbida os coñecementos de fútbol doutra. Descoñezo o contexto no que o Sr. Pérez se expresou de tal xeito, e non dubido que talvez foran inapropiados, pero o que máis me gustou —e outra vez tiro de ironía— é que, ademais de acusalo de machista (que, ollo, non digo que non o sexa), aludía reiteradamente á idade do Sr. Pérez, alegando que se lle nota... de traca!

Ignoro, reitero, o contexto no que Florentino Pérez fixo eses comentarios. Soamente vin un fragmento moi pequeno dunha rolda de prensa e non podo valoralo. Posiblemente utilizara ese ton paternalista e displicente que tantas veces se utiliza coas mulleres, moi presente aínda no eido deportivo, coma se fósemos seres de menor categoría, certo; e posiblemente tamén a ministra tentase dicir que eses comentarios son propios de persoas doutra xeración, pero o que estamos a reflectir aquí non é iso, senón como elude asuntos tan serios como o das pulseiras e como, pola contra, se lanza en barrena aos medios e ás redes sociais, non dubidando en botar man dos máis populistas tentando distraer a atención do verdadeiramente grave que afecta a tantas e tantas vidas de mulleres. E coidado, non digo que o machismo e os comentarios que o deixan en evidencia non o sexan, pero, evidentemente, non se pode comparar un feito con outro.

Volver adxudicar o contrato das pulseiras a unha empresa na que xa existiron fallos ao menos en dúas ocasións, que se saiba, é expoñer as mulleres a un risco certo, demostrando, ademais, que para ela o prioritario é o negocio e que relega a un segundo plano a seguridade destas. Algo que a fai, como mínimo, indigna do cargo que ocupa e que abonda, máis que sobradamente, para poñer en tea de xuízo xa non a súa capacidade para desempeñalo, senón a máis elemental humanidade; co cal, unha vez máis, está a demostrarnos que o Ministerio de Igualdade, a día de hoxe, para as mulleres en xeral, pero sobre todo para as vítimas de violencia machista, tanto mulleres coma menores, máis que unha axuda, é un risco engadido, e non dos pequenos.

Pero contra uns feitos tan graves, tanto que ás veces chegan a matar, non se convocan manifestacións nin actos de repulsa.

O populismo e o negocio son o primeiro para ela, para, por suposto, o goberno, pero sobre todo —e isto é o peor— para a sociedade en xeral.

Tráxico, moi tráxico.

Asociación Si, hai saída.