Os albergues de peregrinos de Galicia poden abrir as súas portas desde o 12 de marzo, pero os camiños a Compostela están desertos. As habitacións colectivas poden volver encherse con celosos protocolos de seguridade e aforo moi limitado, pero máis que suficiente para aloxar aos poucos camiñantes que chegan aos establecementos da Boa Vila.
Poucos son os que se animaron a retomar a actividade cun panorama tan desolador. "Eu non teño empregados, son o propietario e os gastos vou ter que cubrir igual, por iso compénsame abrir", explica o dono de Slow City Hostel, Jorge de Uña, que neste inicio de Semana Santa só recibiu a visita de dous peregrinos.
As escuras previsións desta campaña, que de non ser pola pandemia sería millonaria, levaron a outros negocios para permanecer pechados. "Non abrimos porque non temos reservas, tiñamos algunhas do ano pasado pero canceláronas", confesa a encargada do albergue Aloxa, Ana Redondo.
Na mesma situación atópase outro albergue da zona de O Gorgullón. "O peche perimetral aféctanos, agora mesmo non temos reservas. Veremos a partir de maio como está a situación porque abrir para unha ou dúas persoas non é viable", argumenta Francisco Vidal, dono de Nacama Hostel.
A incerteza, a limitación da mobilidade ou os cambios nas restricións son algúns dos ingredientes da particular crise do Camiño. "É algo que se organiza con tempo, con meses de antelación e esta incerteza non axuda", explica de Uña. Ademais, as restricións para entrar en Galicia a persoas doutras comunidades autónomas ou do estranxeiro limitan aínda máis o público obxectivo destes negocios.
Con esta situación, os albergues reduciron a súa actividade ao mínimo e os empregados están todos no paro ou no ERTE. "Os nosos empregados son fixos descontinuos, non teñen dereito a erte pero aumentáronlle o paro tres meses e agora vanllo a volver aumentar", agradece Redondo unha medida que axuda a dar estabilidade a algunhas familias que viven do Camiño.
En Acolá tamén prescindiron da súa única empregada. "Estamos afogados, a situación é complicada. Estamos a traballar nós e tratamos de reducir os custos", detalla Garrido.
O verán e a aceleración na vacinación é o cravo ardendo ao que se agarran neste sector que tantas esperanzas tiña depositadas no ano Xacobeo. "A Semana Santa e a primavera están perdidas", asume en Acolá, quen ve "máis intención de fronte ao verán pero sobre todo en habitacións privadas", explica.
Menos optimista é Jorge de Uña quen tenta confiar en que cheguen vacúas suficientes para reabrir no verán coa maior normalidade posible. Se é así, a campaña podería alongarse "ata setembro ou outubro" para salvar a tempada estival.
Por se o fluxo de peregrinos se reactiva, os albergues están preparados para cumprir con todas as normativas sanitarias. En Pontevedra, moitos teñen habitacións privadas e as que son colectivas cumpren con todas as garantías. De feito, en Acolá son aínda máis precavidos e xa decidiron reducir á metade o aforo destas estancias "ata que se acabe a pandemia".
Un horizonte que parece moi afastado, mentres tanto os albergues subsisten cos escasos peregrinos que se animan a completar o roteiro a Santiago. Nas axendas xa están anotados pequenos grupos para os próximos meses, pero os que máis usan agora estas habitacións son visitantes que chegan á cidade para realizar trámites administrativos ou negocios.