Hai xusto un ano que a Noemi Rivas a vida se lle puxo ao revés. O 14 de febreiro de 2022, falou co seu marido, Pedro Herrera, embarcado no Villa de Pitanxo, para felicitarse San Valentín. El díxolle que a quería, ela a el que non o quería só un día, senón toda a vida. El despediuse dicíndolle "nuns días xa vou para casa e estou contigo e co neno", Martín, o seu bebé de 8 meses.
Imposible imaxinar que sería o seu último San Valentín. A súa última conversación. "Xa non chegou". O seu corpo quedou na sala de máquinas, onde estaba de garda como primeiro oficial cando o barco naufragou en Terranova ao día seguinte. Foi tan só unhas horas despois daquela conversación. Hai un ano. Aínda que a ela lle parecera xa toda unha vida.
"Hai un ano que por última vez escoitei a súa voz", cóntanos sentada no salón da súa casa. Diante, o álbum da súa voda con Pedro e toda unha colección de fotos xuntos. As paredes, todas cubertas de fotos del, xa sexa só, con ela ou co neno. Pero sempre el. Na súa mente teno presente a diario. Na súa casa, tamén.
Non esqueceu nada daquel traumático día, no que quedou "en shock". Estaba na casa cando a chamou a súa irmá porque vira nunha rede social que o barco desaparecera. Deseguido, chegou o seu cuñado pola porta. E todo se puxo ao revés.
Daquelas horas garda como lembro a dor a escasa información e o trato que recibiu da armadora do buque, Pesquerías Nores. "Foron crueis de non chamarnos nin de mandar a ninguén á porta de casa. Son malas persoas, miserables e inhumanos. Que somos persoas! Hai 21 falecidos".
Durante as horas seguintes non era capaz de comer e mesmo estivo tres días nos que "non era capaz" de estar co seu fillo porque "é igualiño a el". Ensínanos unha foto do falecido á idade do pequeno e compáraa. Resulta complicado distinguir quen é quen.
Logo chegaron meses de dor, seis nos que durmiu no sofá, coa súa comadre ao seu lado toda a noite, porque era incapaz de regresar á cama baleira. E aínda a día de hoxe sobrevive grazas a pastillas, atención psicolóxica e a rede social que a rodea.
A súa irmá, o seu cuñado e as súas sobriñas "están aí ao pé do canón comigo, non me soltan a man para nada". O resto de familias con falecidos entre a tripulación sérvenlle tamén de soporte, pois a dor compartida axuda a soportar os momentos máis complicados e compartir as súas emocións.
E o seu principal motor para seguir é o pequeno Martín. "O meu fillo é o que me tira para diante todos os días; é o que me di: mamá, imos". Segue en pé por el e segue loitando por el.
"O meu fillo é o que me tira para diante todos os días; é o que me di: mamá, imos"
Desde o principio, ao pequeno faloulle do seu pai. Cando ve unha foto súa, sinálao e di "papá". Ao neno "pregúntaslle onde está o seu pai e di: papá está no ceo". E é que o quixeron así desde un principio "para que non lle sexa moi duro cando sexa maior".
Tamén o seu neno a mantén activa para seguir na loita que manteñen todas as familias por coñecer a verdade do ocorrido hai un ano. "A súa nai loita para que se saiba a Xustiza dos 21. Para que o meu fillo saiba: nós loitamos polo teu pai e por 20 persoas máis da maneira na que sufriron".
Para Noemi Rivas, "o peor deste ano é que non tes duelo aínda". Por que non o pecha?, preguntámoslle. "Non poderei ata que se faga xustiza. Hai que seguir e ser fortes e loitar, moito quédanos por loitar", explica.
"O peor deste ano é que non tes duelo aínda. Non poderei ata que se faga xustiza"
O seu duelo é, se cabe, máis difícil porque non ten un lugar ao que ir chorar. O corpo de Pedro é un dos 12 que non apareceu tras o naufraxio e non puido enterralo en terra. Xa perdeu calquera esperanza de que apareza a pesar de que, tras meses de reclamacións das familias, o Goberno finalmente acaba de sacar a licitación a baixada ao pecio do Villa de Pitanxo. Aínda que o corpo do seu marido non apareza, si cre que lles dará respostas, pois "hai probas abaixo".
Un dos momentos máis duros deste ano foi o Nadal, o primeiro sen Pedro, e se lle preguntas que se lle fai máis complicado da súa situación actual non dúbida: "O máis duro é saber soportar que ese barco non vai volver máis. Porque ti esperabas, pero non vai volver".
Ten 32 anos, é de Marín, terra de mariñeiros, e levaba 13 anos con Pedro, oito casados, e, con todo, nada a preparou para o que ocorreu. "Nunca pensas que che vai a pasar a ti. Podes pensar nalgún día un accidente pero non isto".
"Nunca pensas que che vai a pasar a ti. Podes pensar nalgún día un accidente pero non isto"
Estaba afeita a unha rutina de 45 días no mar e 15 en casa, pero nunca se imaxinou este desenlace. Mesmo pensaba que o seu marido ía regresar antes desa marea, pois pouco despois de saír de porto, caéuselle un ferro na man. Con todo, "o patrón vendou os dedos" e tivo que seguir traballando. Tamén tiña covid-19, como boa parte da tripulación.
Quedoulle marcado o trato da armadora e tamén fala con rabia do patrón, Juan Padín, sobrevivente, pois asegura que no barco "tratábaos como a cans" e que "non é boa persoa". Cando regresou de Terranova, non falou con el. Non o fixo en todo este ano.
Si fala con Samuel Kwesi, o terceiro sobrevivente xunto ao capitán e o seu sobriño, Eduardo Rial. A Samuel creo "ao 100%" na súa versión dos feitos, que atribúe neglixencias ao patrón. Creo porque "é un home afundido, ves unha persoa que sabes que sufriu, non como os outros dous".
Engade Pontevedra Viva como fonte preferida de Google de balde
Mantente informado coas últimas noticias de actualidade.