O cambio de versión do mariñeiro de orixe ganesa Samuel Kwesi Koufie, un dos tres sobreviventes do Villa de Pitanxo, resultou determinante para que a Audiencia Nacional abrise unha investigación sobre o naufraxio. A causa xudicial, que agora acaba de ser enviada a Marín, ten no seu segundo testemuño ante a Garda Civil de Pontevedra unha das súas principais ancoraxes e este mércores puido saberse o motivo de que dese dúas versións. Cando falou a primeira vez fíxoo "baixo presión inducida tanto polo capitán como polo Armador" do buque.
Así figura no auto emitido polo xuíz Ismael Moreno para inhibirse nun xulgado de Marín. O documento faise eco dun informe da Fiscalía que recolle que a Garda Civil preguntou a Samuel por este "cambio de versión" e el manifestou que a primeira declaración foi obtida "baixo presión", que exercería o capitán e o armador supostamente para que a súa versión coincidise coa achegada oficialmente.
Non só Samuel fala desa presión, senón que o informe da Fiscalía ao que fai referencia o auto do xuíz Moreno sostén que, tras analizar as actuacións realizadas ata o momento sobre esta causa, atópanse "indicios de que a versión primeiramente ofrecida pode non axustarse á realidade, tratando con iso de eludir as posibles responsabilidades".
A causa xudicial aberta para investigar o naufraxio en augas de Terranova ten a súa orixe nun atestado da Unidade Orgánica de Policía Xudicial da Comandancia da Garda Civil de Pontevedra, na que se recollen as declaracións dos tres sobreviventes: o patrón do buque, Juan Enrique Padín Costas; o seu sobriño, Eduardo Rial Padín; e o mariñeiro Samuel Koufie. Os tres deron unha primeira versión coincidente e logo hai outra achegada por Samuel.
Segundo consta no auto, o capitán expuxo na súa protesta de mar (acta levantada polo capitán cando ocorresen feitos dos que puidese deducirse a súa responsabilidade) que o motor do buque parouse ás catro da madrugada e que as condicións meteorolóxicas existentes nese momento determinaron a sucesiva entrada de auga pola aleta de babor ocasionando unha cada vez maior escora por babor. Segundo a súa versión, vista a situación, deu á tripulación a orde de abandono do buque previa colocación do traxe de supervivencia e o chaleco salvavidas. É nese momento cando fixo a chamada de emerxencia (segundo os datos técnicos recollidos, eran as 4:24 horas).
O capitán engade que "xa con todo colocado dispoñémonos ao arriado da balsa de babor", e que deixou encargado ao oficial. El, segundo esta versión, dirixiuse a arriar a balsa de estribor, manobra que conseguiu, e a tripulación embarcou.
Eduardo Rial sostivo que o buque estaba a virar aos poucos cando se parou o motor. A continuación, empezou a entrar auga polo costado de babor e a escorarse por tal lado. Segundo este mariñeiro, sobriño do capitán, Padín deu a serial de abandonar o buque e el recolleu o traxe de supervivencia e o chaleco do camarote. Nese momento, asegura que xa se atopaba o buque practicamente afundido e foi recollido do mar.
A primeira versión de Samuel, que realizou tras ser rescatado en Canadá, sostiña que, tras pararse o motor, o barco quedou a mercé das ondas, circunstancia que unido ao peso do aparello, fixo que entrase moita auga e se escorara cara a babor. Nesa primeira declaración indicou que nese momento escoitou ao capitán ordenar que subisen á ponte e que el o fixo "sen o traxe de supervivencia ao non darlle tempo".
Tras regresar a España, realizou unha nova declaración ante a Garda Civil e o auto xudicial sinala que se trata dunha "versión absolutamente distinta dos feitos" na que indica que o motor non se parou senón que as máquinas que recollen o aparello deixaron de funcionar ben, tensando pero non recollendo e provocando a escora.
Segundo esta nova versión, o resto de mariñeiros "gritaron ao capitán que soltase os aparellos, pero este negouse". Foi despois, "co buque moi ladeado", cando se parou o motor e incrementouse a escora de babor.
Nesta nova declaración sostivo tamén que "en ningún momento o capitán deu orde de poñerse os traxes de supervivencia, aínda que el e o seu sobriño si os levaban", circunstancia que "lle sorprendeu".
Engade que, unha vez que conseguiu subir a unha das balsas, afundiuse o buque, producindo co seu arrastre un buraco na balsa. A continuación, foi sinalando a orde de falecemento por hipotermia de cada un dos tripulantes refuxiados na balsa. Nesa balsa foron rescatados os tres sobreviventes e catro cadáveres.
No relativo á causa do naufraxio, a Fiscalía sostén que o dato da parada do motor "é de vital importancia" e que, cos datos técnicos existentes ata o momento, "a velocidade do buque a esas horas, instantes antes do seu afundimento, suscita dúbidas acerca da versión do capitán" acerca da parada dos motores por avaría como causa determinante da escora e posterior afundimento do buque.
Por todo iso, o xuíz atopa "elementos indiciarios" que permiten imputar, polo menos, 21 delitos de homicidio por imprudencia grave e contra os dereitos dos traballadores.
Unha das principais contradicións nesta causa ten relación cos traxes de supervivencia que neste tipo de naufraxios adoitan supoñer a diferenza entre morrer ou sobrevivir. Segundo o capitán, todos os integrantes da tripulación puxéronse os equipos de salvamento ("Vai con todo colocado dispoñémonos ao arriado da balsa de babor", dixo literalmente). Con todo, a declaración de Samuel sostén que só o tiñan posto o capitán e o seu sobriño.
A Fiscalía da Audiencia Nacional sostén que este feito "queda corroborado coa realidade de que nin o citado mariñeiro nin ningún dos cadáveres recuperados tiña o equipamento de seguridade posto".
Engade Pontevedra Viva como fonte preferida de Google de balde
Mantente informado coas últimas noticias de actualidade.