Os tres 'anxos' que devolven a autoestima a mulleres con cancro de mama

Para moitas mulleres volver "verse ben" ante o espello é a mellor forma para superar as cicatrices, tanto físicas como psíquicas, que provoca un cancro de mama. "Necesitan sentirse como antes", explican Marta Beiro, Leticia Sueiro e Jéssica Martínez.

Son as responsables de Memoria de pez, un estudo de tatuaxes e estética de Sanxenxo que, de maneira altruísta, axuda a reforzar a autoestima destas mulleres mediante o uso da micropigmentación e outras técnicas de beleza.

A Jéssica, á que tanto Marta como Leticia chaman cariñosamente "a xefa" por impulsar este proxecto, sempre lle gustou a idea de montar un estudo "que fora unha fusión entre a estética e a tatuaxe" e no que a xente "se sentira cómoda".

"Non quería un lugar escuro senón que fora un sitio que animase á xente a vir", explica sobre un estudo que, para moitas mulleres, "converteuse en algo moi familiar" e que logrou creado unha comunidade na que "todas nos apoiamos as unhas ás outras".

As tres compañeiras "somos un equipo" e colaboran entre elas para que as súas clientas se sintan a gusto, "cada unha cos seus horarios, as súas funcións e os seus ingresos", aclaran, pero sempre tratando de buscar o mellor tratamento para esas mulleres que cruzan o seu limiar.

Moitas das que chegan ás mans fano buscando recuperar as areolas dos seus peitos que perderon tras unha mastectomía, algo que Marta Beiro, especialista con esta técnica, realiza a través dun coidado traballo de micropigmentación.

É un tipo de tatuaxe semipermanente, máis enfocado cara á estética, que, segundo explica esta experta, "non son artísticos porque buscamos sexa realista" e que "se acaba indo co tempo para adaptarse aos cambios no corpo de quen o fai".

"Haberá a quen lle pareza unha tontería pero verse de novo como eran antes para estas mulleres é moi importante", destaca esta micropigmentadora pontevedresa, porque nos hospitais "acaban co tumor" pero a recuperación continúa a nivel psicolóxico.

Normalmente, as mulleres chegan ao estudo "un pouco a cegas", polo que as súas responsables as asesoran dede o principio. "Hainas que chegan sen cor ou sen mamila, absolutamente nada", o que para elas é máis fácil abordar porque "son como lenzos en branco".

Se a mastectomía só afectou a un peito "copiamos a areola dun peito a outro" e si hai algún resto reconstrúese con moito coidado "buscando que quede o máis parecido posible" ao resto do seo, relata Beiro, que completa este traballo en varias sesións.

O primeiro "é que a cor sexa igual" entre areolas, algo que ás veces costa conseguilo porque as cores poden alterarse sobre tecidos cicatrizados e, segundo asegura esta profesional, "tamén depende moito da pel de cada persoa", tras o cal "engadimos os detalles".

"Aquí non cobramos por iso. O que pedimos é que fagan unha doazón á Asociación Española contra o Cancro", subliña Marta Beiro, que apunta que o estudo asume tamén o custo de todos os materiais empregados para reconstruír as areolas.

O único requisito é que a paciente veña cun certificado médico que acredite que o seu tratamento finalizou para non interferir no proceso de curación. "Temos que saber en que punto se atopan antes de traballar con elas", engade a tatuadora.

Aínda que esta reconstrución das areolas poida ser o máis rechamante, no estudo estas mulleres tamén reciben axuda para recuperar as súas cellas ou as súas pestanas, dúas partes do corpo que poden acabar moi danadas tras un proceso que inclúa quimioterapia.

Hai mulleres que chegan sen cor nas pestanas ou con moi pouco pelo "e para resaltalas un pouquiño utilizamos tinguiduras ou extensións", apunta Leticia Sueiro, para quen este traballo é case artesanal porque "vénche xente coas pestanas moi débiles e maltratadas".

"Cando se miran ao espello choran elas e choro eu da emoción", recoñece Sueiro, que sostén que para as clientas que pasan polas súas mans "recuperar o que perderon durante a súa enfermidade é moi importante, aínda que sexan cousas tan pequenas como esta".

A iso engaden tatuaxes decorativas que poidan disimular as cicatrices ou tapar estrías "mesmo con cor pel coma se fose unha capa de maquillaxe", camuflando os estragos do tratamento.

O traballo solidario que fan con mulleres que padeceron un cancro de mama non é a única iniciativa altruísta deste estudo xa que, tradicionalmente, en nadal ofrecen tatuaxes gratis a todas aquelas persoas que doan xoguetes para familias sen recursos.

"Foi moi bonito. A xente volveuse tola. Non esperabamos ter tan boa acollida. Houbo quen fixo tres horas de cola para tatuarse", lembran as responsables de Memoria de pez, que aseguran que pase o que pase esta faceta "non a perderemos xamais porque é a nosa esencia".

Continuarana cunha campaña en beneficio dunha protectora de animais, pero sen esquecer o resto dos tratamentos estéticos que ofrecen porque "obviamente temos que gañar diñeiro para pagar as facturas", apunta Jéssica Martínez.

Sexa de pago ou de maneira gratuíta todas as persoas que pasan polas mans destas tres mozas reciben o mellor dos tratos porque "non é o prezo o que importa", senón que o que prima "é coidarse e verse ben". E niso, como noutras cousas, non hai quen lles supere.