Un interno da Lama trata de conseguir a liberdade apelando á covid-19 e a que ten VIH

Un interno do centro penitenciario da Lama chegou ata a Audiencia Nacional para tentar conseguir a liberdade que lle negaron no propio centro e no Xulgado Central de Vixilancia Penitenciaria de Madrid. Sustenta a súa petición no "grave risco para a saúde en que se atopa" ao estar en prisión durante a pandemia da covid-19, pero o tribunal rexeitouna.  

A sección primeira da Sala do Penal da Audiencia Nacional, tras revisar o seu recurso, tamén desestimou a súa petición porque "carece de todo apoio legal". Así, o auto polo que se rexeitan as súas pretensións argumenta que o interno está clasificado en segundo grao e non consta que reúna os requisitos esixidos para obter a liberdade condicionada. 

O interno apela a que está diagnosticado de VIH e áchase en tratamento con retrovirais. O tribunal responde que non se pode considerar que sexa un enfermo moi grave con  padecimientos incurables, circunstancia que xustificaría a súa posta en liberdade segundo o artigo 91 do Código Penitenciaria, e explica que "afortunadamente, nestes momentos o VIH non é unha enfermidade mortal", pois se pode manter baixo control con tratamento médico como o que recibe este interno. 

Ademais, a Audiencia Nacional sostén que non consta que a covid-19 se expandira nos centros penais con maior rapidez ou virulencia que en resto da sociedade e tampouco que o centro penitenciario da Lama "sufrise un índice de contaxios superior ao existente no resto do país". 

O interno tamén alegou no seu recurso que se vulnerou o seu dereito á tutela xudicial efectiva porque no auto do Xulgado de Vixilancia Penitenciaria que lle negou a liberdade non se respondeu ás súas alegacións. A Audiencia Nacional conclúe, con todo, que "non existe vulneración" dese dereito á tutela xudicial efectiva por falta de motivación porque o interno obtivo unha resposta fundada en dereito á petición exposta.

Outro dos argumentos esgrimidos no seu recurso é que se vulnerou o seu dereito á vida e á integridade física, pero o tribunal rexeita igualmente esta afirmación, argumentando que "non existe dato algún que permita afirmar que eses bens sufriron algunha lesión ou nin sequera que fosen postos en perigo".