Cando falta algo máis de 1 mes para que o ano remate, unha vez máis as cifras en canto a vítimas mortais de violencia de xénero son arrepiantes.
35 mulleres foron ata agora asasinadas e a pasada semana deixounos unha mostra disto traxicamente evidente, con 4 vítimas mortais, 3 delas nun só día, o pasado domingo. E todo isto preto de Nadal, datas, como todos sabemos, ou deberiamos saber, de especial risco.
O pasado ano tampouco foi mellor, nin moito menos, rematando con 47 mulleres asasinadas e 9 menores. Arrepiante, reitero. E todo isto sen que se albisque atisbo algún de melloría, cun Ministerio de Igualdade que gasta e gasta miles de euros, pero que acapara máis titulares polos "saraos" que organiza que polo seu traballo para tentar paliar esta letal lacra. Estuda moito, segundo a ministra, iso si. A estas alturas estuda, por exemplo, se os períodos vacacionais, as pontes, os días festivos ou as fins de semana inflúen en que a violencia machista medre, se sucede o mesmo coa violencia económica, etc., etc., etc., e un montón de obviedades máis que, polo visto, a ministra de Igualdade aínda non ten moi claras. Aínda hai que seguir estudando e, en consecuencia, gastando, mentres os feminicidios se seguen sucedendo. E, para demostrar a súa "entrega", anunciounos que xa lle solicitou ou vai solicitar —para o caso é o mesmo— unha xuntanza ao ministro de Interior, Grande-Marlaska. Deus os dea… En fin.
A guinda á torta púxoa este ano que saíse á luz o estrepitoso fallo das pulseiras telemáticas, que afectou e segue a afectar milleiros de vítimas que, créndose protexidas, resultaron estar aos pés dos cabalos, porque durante o mandato no Ministerio de Igualdade da Sra. Irene Montero, esta decidiu decantarse polos dispositivos "low cost", que ben valían, e hai que aforrar, que os eventos de luxo, as viaxes e demais gastos "imprescindibles" a costa do Ministerio non se pagan sós e, total, quen o ía saber?
Como era previsible, lonxe de asumir responsabilidades, o que se tentou e está a piques de conseguirse é tapar todo isto cunha cortina de fume, sen que ninguén asuma responsabilidades e, por suposto, tampouco a ministra que, como tamén era de agardar, tentou distraer a atención desta barbaridade cunha proposta para blindar o aborto e presentando a tipificación da violencia vicaria.
Pois ben, neste dantesco panorama, na miña cidade estiveron a celebrarse unhas Xornadas da Avogacía contra a Violencia de Xénero, nas que participaron profesionais de auténtico prestixio a nivel nacional. Vaia por diante, antes de continuar, o meu profundo respecto por todos os profesionais da avogacía, colectivo ao que, repito, respecto e aprecio, e sinto tamén un profundo agradecemento, xa que conto con apoio dalgúns deles e a súa inestimable colaboración de xeito totalmente altruísta en Si, hai saída. Pregaría que ninguén me interprete mal.
A miña sorpresa foi maiúscula cando, ao día seguinte de clausurarse as mencionadas xornadas, apareceu na prensa a noticia de que unha das relatoras, ou a encargada da clausura, non lembro ben, ía ser, nada máis nin nada menos, que Ana Redondo, ministra de Igualdade, pero que, no último momento, declinou o convite alegando problemas de axenda.
Non daba creto, porque pensei, e creo que con fundamento, que se profesionais do prestixio dos que aquí se reuniron consideraron que a mellor opción era esta señora, por moi ministra que sexa, dada a nefasta xestión do seu ministerio que está a exercer, cos consecuentes e gravísimos resultados para as vítimas e, en xeral, para todo canto ten que ver coa loita contra a violencia de xénero, apaga e vámonos, porque todos entendemos o que isto significa.
Máis paradóxico aínda resulta o feito de que, nun país como o noso, no que a mínima crítica sobre a xestión de alguén nun posto relevante, sobre todo no eido político, rapidamente se esgrime o argumento da súa sólida formación e a súa traxectoria profesional, pero sobre todo na primeira, e si, esta señora leva uns cantos anos exercendo a política no seo do PSOE, máis, no eido da Igualdade, a súa experiencia limítase a ser secretaria de Igualdade do PSOE durante menos de 1 ano, concretamente desde o 21 de xaneiro ata o 1 de decembro do pasado ano. Abonda isto para tomar as rendas dun ministerio como é o de Igualdade dun país que está a padecer o azoute da violencia de xénero dun xeito brutal? Para reflexionar, como mínimo.
Por non mencionar o feito de que a designación para un cargo político non implica compromiso moral, nin empatía coa causa que se supón se ten que defender, e menos aínda vocación, e se iso falla... mal asunto, máxime ante unha causa tan sensible como é a violencia machista.
A loita contra a violencia de xénero é unha cadea e, se un elo se quebra ou falla, obviamente, toda a cadea se resinte. Que quero dicir con isto? Que se estes profesionais de recoñecido prestixio confían na xestión desta señora que, á vista está, non é como para que se gabe dela, temos un problema aínda moito máis grave do que pensabamos… e extremadamente perigoso, moi perigoso, para as vítimas.
Por isto, de novo reflexiono e penso que, se isto non é para preocuparse…
Asociación Si, hai saída