Camiño de Luz e Alboradas na Honra a San Vicente

Este 22 de xaneiro, con motivo da festividade de San Vicente, patrón da parroquia de Cerponzóns, celebramos a súa festividade cun evento titulado "Camiño de Luz e Alboradas na Honra a San Vicente", que combinou tradición, espiritualidade e comunidade.

O acto consistiu nun percorrido polos cruceiros públicos da parroquia, que foron iluminados con velas, simbolizando a guía espiritual e a fe que nos une. En cada un destes lugares, cargados de historia e devoción, os gaiteiros Os Alegres interpretaron un gran repertorio de alboradas, mesturando música e luz nunha homenaxe solemne ao noso patrón dende estes monumentos.

Coa realización deste evento, buscouse destacar a riqueza do noso patrimonio cultural e relixioso, ao mesmo tempo que se reforzaban os lazos entre a veciñanza. Foi unha maneira de conectar coas nosas raíces, redescubrir o noso patrimonio e reflexionar sobre a súa importancia na vida da parroquia.

O percorrido culminou nas inmediacións da igrexa, onde se realizou un peche especial coa visita a tres dos seis cruceiros, situados preto do templo. Acto seguido, celebrouse a misa solemne na honra a San Vicente.

PERCORRIDO REALIZADO

CRUCEIRO DO POZO

O Cruceiro situado no lugar da Costa, testemuña das vidas e das historias da parroquia de Cerponzóns, elévase coma un símbolo de fe e tradición. Aos pés da cruz centenaria, a festividade de San Vicente enche o aire dun sentimento de comunidade e esperanza. Este cruceiro, que leva décadas acompañando aos veciños nos seus camiños e pregarias, é hoxe testemuña da música de Os Alegres. "A Volta da Festa" soa con alegría, recordándonos que, tras cada dificultade, sempre volve o momento de celebración e fe.

CRUCEIRO DE MEÁN

No Cruceiro de Meán, atopamos a intersección dos camiños que unen o noso presente co pasado. Este cruceiro, fermoso e solemne, leva anos observando a peregrinaxe espiritual dos que buscan guía e consolo. A música de "Pasodoble dos Morenos" acompaña este momento, evocando a unión entre as terras galegas e a fe que nos guía, como a mesma cruz que coroa esta xoia do noso patrimonio relixioso.

CRUCEIRO DA RONS

O Cruceiro da Rons, rodeado de paisaxes que respiran historia e devoción, é un lugar de especial solemnidade. Este cruceiro, coas súas marcas do tempo, simboliza a unión entre o sagrado e a vida cotiá. "De Vigo a Santiago" resoa aquí como unha homenaxe aos que realizan o Camiño a Santiago polo antigo "Camiño Real". Unha mestura perfecta entre tradición musical e patrimonio cultural.

CRUCEIRO DA CHANCIÑA

A Chanciña garda o recordo dun dos cruceiros máis emblemáticos que había en Cerponzóns. Agora, desde hai cinco anos, que se puxo un novo cruceiro en recordo do que había, nun lugar onde o tempo parece deter o seu paso para contemplar a beleza do sagrado. Ao son de "Manoliño", este cruceiro toma vida, recordándonos a importancia de manter viva a nosa tradición. Este é un lugar para reflexionar, agradecer e celebrar a San Vicente, patrón que leva séculos iluminando os camiños dos nosos antepasados.

CRUCEIRO DE MOGOS

En Mogos, o novo cruceiro, ergue a súa figura como un faro de esperanza e guía espiritual. Este lugar, cargado de devoción, acolle a música de "Sárdoma", enchendo o aire dunha solemnidade alegre e profundamente galega. Cada pedra deste cruceiro, desde fai cinco anos, vai recollendo historias de fe, protección e agradecemento, renovando en cada festividade o vínculo entre os veciños e o seu patrón San Vicente.

CRUCEIRO DO ADRO

O Cruceiro do Adro, xusto na parte traseira do templo onde tantas xeracións celebraron a festividade de San Vicente, é un símbolo de benvida e espiritualidade. "A Toxeiriña dos Rosales" encheu este espazo de música e vida, homenaxeando séculos de tradición relixiosa e cultural. Este cruceiro, substituto do anterior e testemuña de procesións e actos litúrxicos, é un punto de encontro entre a fe e a cultura do pobo.

Cada cruceiro, coa súa historia e simbolismo, reflicte a alma de Cerponzóns e a devoción a San Vicente. Grazas á música de Os Alegres e á participación de todos os veciños, seguimos mantendo viva esta herdanza que nos une como comunidade e nos conecta coas nosas raíces.

Ao rematar a misa solemne, coa igrexa chea de devoción e o son das gaitas enchendo os corazóns, chegou o momento máis esperado da festividade de San Vicente: a procesión do santo, guiada polas miradas respectuosas e os silencios emocionados dos veciños. A "Marcha Procesional de San Benito" foi interpretada polos gaiteiros e San Vicente, co seu manto protector, percorreu o adro acompañado dos feligreses, unindo baixo o seu amparo a toda a comunidade de Cerponzóns.

O Toque Manual das Campás: Un Son de Fe e Tradición

Un dos momentos máis emotivos e significativos da festividade de San Vicente foi o toque manual das campás, realizado con mestría por Miguel, campaneiro da inmediata parroquia de Santa María de Alba. Ao longo desta xornada especial, tanto ao comezo da celebración como durante a procesión do santo, as campás da nosa igrexa milenaria volveron soar como nos tempos antigos, cunha forza que transcende o presente e conecta co noso pasado.

Cada toque, cargado de devoción e tradición, reverberou no corazón da parroquia, chamando aos veciños a reunirse arredor do noso patrón. Este acto, tan sinxelo e ao mesmo tempo tan solemne, lembrounos que as campás non só son instrumentos que marcan o tempo, senón voces que unen a comunidade, enchendo o aire dunha espiritualidade profunda.

Miguel, cunha dedicación herdada e mantida viva ao longo dos anos, logrou que as campás de Cerponzóns falasen coa súa alma milenaria. Cada repique, feito a man, era unha pregaria convertida en son, unha chamada que nos convidaba a celebrar, a reflexionar e a sentirnos parte dunha tradición que é tanto espiritual como cultural. Porque cando as campás de Cerponzóns soan, é a alma da parroquia a que se escoita.

E, de súpeto, cando o santo regresou ao seu altar, o ceo de Cerponzóns estoupou nun espectáculo esperado por moitos veciños. Os foguetes, como mensaxeiros de alegría, elevaron as súas chamas cara ao infinito. Cada estourido parecía levar consigo os desexos e as pregarias de cada veciño, unha explosión de agradecemento a San Vicente, patrón e protector.

Os estoupidos no ceo foi un cadro vivo que reflectía o orgullo e a tradición dun pobo que nunca esquece as súas raíces. Os foguetes máis altos semellaban acariñar as estrelas, coma se quixesen agradecer tamén ao ceo a protección e o amparo deste santo venerado.

Entre a veciñanza, podía sentirse unha emoción compartida: a unión do pobo baixo a mesma fe, a mesma alegría, o mesmo corazón.

Así rematou o día grande de San Vicente, deixando nos corazóns de todos os veciños de Cerponzóns unha mensaxe clara: tradición, fe e comunidade son os piares que sosteñen a nosa historia e que seguirán iluminando o noso camiño, igual que hoxe fixeron os fogos no ceo da nosa parroquia.