A Bienal de Pontevedra pechou as súas portas sen que o público puidese contemplar dúas das obras previstas para a exposición na Illa das Esculturas, un dos espazos clave da escultura contemporánea en Galicia.
Trátase de pezas asinadas polas recoñecidas artistas Idoia Cuesta e Soledad Penalta, que finalmente non puideron ser instaladas a tempo debido a atrasos administrativos.
A escultura de Idoia Cuesta, unha impoñente figura de pedra de máis de tres metros de altura, evoca un corpo humano en tensión, envolvido por cordas vermellas tecidas a man que o inmobilizan, atrapando o seu xesto de avance ou resistencia. A obra estaba concibida como unha reflexión sobre a opresión e o límite do movemento.
Pola súa banda, Soledad Penalta deseñou unha peza monumental composta por formas modulares de granito que simbolizan o infinito, cunha estética que remite sutilmente a estruturas aeronáuticas.
A artista evita reforzar a dimensión violenta destes elementos, centrándose nunha lectura máis abstracta. Cabe lembrar que unha obra súa preside desde 2021 a escalinata central da Deputación de Pontevedra, tras a retirada do busto dedicado a Juan Carlos I.
O vicepresidente da Deputación de Pontevedra, Rafa Domínguez, explicou que a instalación de ambas as esculturas levarase a cabo "en cuanto se complete un último trámite burocrático". "Falta un papel", resumiu.
Segundo detallou, o traspaso de competencias en materia de Costas do Goberno central á Xunta de Galicia retardou o proceso. "Ya no va a poder ser dentro de la Bienal, pero será una post-Bienal", ironizou.
A pesar do peche do evento, ambas as pezas permanecerán en Pontevedra como parte do legado desta edición. Tamén se conservará a intervención realizada pola artista e profesora Almudena Fernández no Museo de Pontevedra.
Ademais, o organismo provincial está a negociar a permanencia de polo menos outras dúas obras, entre elas a instalación luminosa da artista palestina Emily Jacir, que na Casa da Luz proxectou a frase: "Non podes axitar unha flor sen facer tremer unha estrela", cita do poeta Francis Thompson.
Moitas das obras exhibidas nesta edición xa foron retiradas e regresaron aos seus lugares de orixe.
Con todo, Domínguez revelou que aproximadamente a metade serán destruídas, tal como se estableceu nos contratos asinados cos artistas. Este proceso de destrución debe quedar documentado mediante acta notarial e un vídeo que certifique o seu cumprimento.
A Bienal de Pontevedra despídese, así, coa promesa de continuidade e a consolidación da súa pegada no espazo público galego, mentres se enfrontan os desafíos habituais que expón a burocracia no ámbito cultural.