A Malena Alterio (Buenos Aires, 1974) non lle gusta falar moito de Aquí no hay quien viva. Non porque renegue dela, todo o contrario, está moi orgullosa dese traballo. Senón porque foi tal o éxito que a abrumou un pouco. E porque vinte anos despois, recoñece, raro é que alguén non lle pregunte por ela.
Reivindica, e con razón, que a súa carreira vai moito máis alá do seu lembrado papel como Belén López. Antes e despois daquela serie. Aínda que a súa cara se asocia a comedias de éxito, tanto en cine como en televisión, demostrou que, cando hai ponse seria, tamén o borda.
O Goya -e o Feroz- chegoulle en 2024 con Que nadie duerma, unha película que, para ela, foi "un antes e un despois" na súa traxectoria. De todos estes anos sobre os escenarios falou en Pontevedra, no marco das actividades previas aos Feroz 2026.
Estiveras algunha vez en Pontevedra?
Eu creo que si, pero non logro lembrar cando nin con que. Sabes que me pasa? Que co teatro xirei moito. E a non ser que sexan sitios aos que vou moito, ata que chego e estou nela non me dou conta. A miña cabeza non é moi rápida en recoñecer os lugares.
Este é o segundo ano que veñen os Feroz a Pontevedra. Na anterior edición non puideches vir, verémoste na gala de 2026?
Pois non o sei porque, xusto nese momento, empezaremos a ensaiar unha obra de teatro e non sei se a axenda permitiramo. Pero se hai oco vouno a tentar. Son uns premios tan divertidos e rompedores que sempre me apetece ir.
Estás na cidade para participar nun ciclo sobre a comedia. Que ten este xénero que tanto gusta ao público? Por que cres funciona tan ben en España?
Eu creo que o que queremos é rir e pasárnolo ben aínda que o que nos conten sexa tremendo. Chega de forma moi directa ao espectador. Se funciona, a xente ri e esa risa vese, percíbese. A min, se me dan a elixir, quedo coa risa.
Imaxínome que tamén axuda a que hai moi bos creadores de comedia. E moi bos intérpretes, non?
Totalmente, así o creo. Hai pouco vin Poquita fe ou La vida breve -ambas as en Movistar Plus- e fun de gargallada en gargallada. Hai uns guionistas que están a chegar ao público de maneira moi rotunda e moi divertida. Están a funcionar moito e eu alégrome.
Agora fanse comedias máis arriscadas ou transgresoras?
Desde logo. Moi arriscadas e moi divertidas. E, ademais, comedias que non teñen nada que ver entre elas. Hai un abano moi amplo e iso está moi ben.
E ademais, a xente necesita rir e evadirse do día a día…
Do trafego diario e da vida que nos rodea. Do mundo no que vivimos ou no que nos tocou vivir. Mires cara a onde mires ves horror, inxustizas, roubos… Poder rirc é sanador e terapéutico. É unha maneira de canalizar e de entender o que pasa e o que nos pasa.
Unha vez, á saída dun bolo, varias persoas dixéronme que o pasaran pipa, que riran unha chea e que esa obra a terían que recomendar os médicos. É un das mellores gabanzas que, facendo comedia, che poden dicir á saída dun teatro.
E non cres que, a pesar dese respaldo do público, a comedia aínda está un pouco infravalorada? Sobre todo entre a crítica ou nos premios.
Sempre parece que se valora máis un traballo dramático, pero facer comedia é moito máis complexo. Depende de moitas cousas que fan que funcione ou que non funcione. Non é fácil. Pero compensa. Se cadra non é tan premiado pero si adoita ser máis visto.
Hai máis de vinte anos triunfaches con Aquí no hay quien viva. Cando tes un éxito tan grande, é difícil pasar páxina? Como se consegue que a xente che vexa noutros roles?
Iso non está na miña man. Eu non podo facer nada. Aquí no hay quien viva é unha serie que está a conectar xa cunha terceira ou unha cuarta xeración. É algo que segue vivo. Conquista a diario a novos espectadores e eu xa hai vinte anos que non traballo alí.
Non podo facer máis nada que seguir o meu camiño e tratar de elixir novos traballos en función do que me apetece ou do que eu entendo que necesito para seguir crecendo como actriz.
Despois chegaron series como Señoras del (h)AMPA ou Vergüenza, que tamén triunfaron. Como consegues acertar tanto cos papeis que aceptas?
Tiven moita sorte pero non creas, tamén estiven en cousas que duraron unha semana. A miña compañeira Nathalie Seseña sempre di que os éxitos perduran e que as cousas que non funcionan esquécense moi rápido. O que hai sempre é moito traballo detrás.
E verémoste pronto en televisión de novo ou agora mesmo estás máis centrada no teatro?
Vou ao 'tran tran'. Acabo de terminar unha xira de teatro e agora estou metida de cheo no estudo doutra. Parece que me estou sacando unha oposición (ri). En televisión, teño pendente un episodio dunha serie catalá que se chama Citas. E farei máis cousas se me apetecen. Sempre busco proxectos que me nutran e que sexan divertidos.
Con Que nadie duerma, entre outros premios, gañaches o Goya e o Feroz. Xa fixeras drama antes, pero para moitos foi como unha revelación. Sentíchelo así?
É que claro, a gran maioría do público tenme situada na comedia e, de súpeto verme noutro lado, se cadra foi novo para eles. Alégrome. Se se sorprenden para ben, sempre está ben. O peor sería que se sorprendesen para mal.
Con Que nadie duerma tiven dous anos marabillosos. Foi un bombazo e, sobre todo, moi nutritivo para min. Foi un antes e un despois tamén a forma de traballar. Foi un traballo creativo entre todos. Síntome moi orgullosa e moi feliz de formar parte dela.
E no teu caso, pertencer a unha saga artística tan importante como os Alterio, abre máis portas ou as pecha?
Ábreas. Ao principio eu estaba un pouco cohibida. Tiña certo pudor. Estaba a meterme nun mundo no que estaban o meu pai e o meu irmán. Ía case pedindo permiso e pedindo perdón antes de entrar. Pero cos anos dáste conta de que cada un fai o seu camiño.
Temos un aire familiar pero cada un ten o seu estilo e os seus traballos. O feito de levar o apelido Alterio para min é un orgullo. Vou coa cabeza moi alta porque penso que o traballo do meu pai é inmenso. E agora vén tamén a miña sobriña Lola. Así que, eu moi orgullosa.
Até hai non moito, moitas actrices denunciabades que a partir dos 40 os teléfonos deixaban de soar. Segue pasando?
Vai avanzando aos poucos. Estamos mellor que hai dez, vinte ou trinta anos atrás. Hai un forte movemento feminista do que me sinto moi orgullosa por todo o que está a lograr. Pero aínda así, creo que hai que seguir insistindo. Que non quede nunha mera anécdota.
E a ti que che queda por facer? Ou que che gustaría facer?
Pois agora mesmo, gustaríame aprenderme todo o texto que me teño que aprender para a obra que vou facer agora, La vida extraordinaria. É de Mariano Tenconi Branco, que é un autor arxentino. Estrearemos en marzo nos Teatros del Canal. Espero que vaia fenomenal e que me divirta moitísimo
Tes algunha espiña xarada en todos estes anos de carreira?
Creo que non, a verdade. Estou contenta con como me foron as cousas e co traballo que fun facendo. Non sabería dicirche. Se cadra falamos dentro duns anos e dígoche, acórdaste desa pregunta que me fixeches? Pois xa si. Pero agora mesmo non.
Non houbo algún papel que che gustara facer e que non conseguiras? Ou algún que rexeitaras e logo acabara sendo un éxito para quen o fixo?
Non, porque eu trato de pensar que se non o fago é que non era para min, que a persoa que o fixo fíxoo mellor do que o podería facer eu. Sempre penso que todo ten un por que e que se non sae algo, pois sairá outra cousa.
