Ata que chegaron a Pontevedra, Manu Ríos (Calzada de Calatrava, 1998) e Milena Smit (Elxe, 1996) non traballaran xuntos. Fixérono, por primeira vez, para anunciar aos candidatos aos Feroz 2026. Quen sabe se, como desexan, como anticipo a unha película ou unha serie xuntos.
A complicidade entre ambos é máis que evidente. Diso, e de como foron as súas carreiras desde que empezaron, el aos 9 anos en televisión e ela aos 15 na moda, falan para PontevedraViva. Ambos sabían que, dunha maneira ou outra, o seu era poñerse diante da cámara.
É a vosa primeira vez en Pontevedra?
Manu: Eu vin hai uns anos de xira cun musical que estaba a facer. Pero tiña 13 ou 14 anos. Foi vir un día, facer a función e irnos. Non teño recordos.
Milena: Eu si que o lembro. Vin unha vez e gustoume moito. Eu tiña unha parella de Ourense que vivía en Vigo. Viñemos xuntos a Pontevedra.
E verémosvos este ano na gala dos Feroz?
Manu: Oxalá que si.
Milena: Oxalá. Nunca te podes casar de todo porque, de súpeto, sae calquera cousa de última hora. Pero si, viremos.
Como foi a experiencia de anunciar aos candidatos?
Milena: Eu estaba moi nerviosa. Aínda que o fagas co máximo respecto, ás veces hai nomes compostos ou nomes cos que non estás familiarizada. Pódeche custar pronuncialos. E eu, ademais, son disléxica. Pero creo que saíu moi ben.
Manu: Ao final, hai moita xente que é partícipe destes proxectos tan importantes. Queres dicir ben o nome de todos os que forman parte dos equipos e que se entendan. Que todos se sintan respectados. É algo que che mete certa presión.
E hai que conter a emoción se un amigo é nomeado…
Milena: Exacto. A min pasoume con Mario (Casas). De súpeto foi como 'ai, que ben'. Son como un amuleto seu. Sempre lle entrego premios ou lle leo en nomeamentos.
En Pontevedra tivestes tamén un contacto directo co público. Gústavos?
Manu: Eu non tiña moita experiencia en facer charlas, sinceiramente. Pero con María Guerra estivemos moi a gusto, tranquilos. Eu creo que estivo moi ben.
Milena: Sempre é interesante achegarse ao espectador. A relación que hai entre nós é a través dunha pantalla. Ter estes espazos onde podes compartir máis cousas, podes pór caras e pódenche facer preguntas, paréceme que é moi interesante.
Tíñades claro desde nenos que queriades ser artistas?
Manu: Si. Eu empecei con nove anos nun programa local da miña terra, Castela-A Mancha. Non era nada moi serio, pero sempre o tiven moi claro. Quería ser artista. Non tiña plan B. Tomeino en serio desde moi pequeno. Púxenme encima moita responsabilidade.
Creo que non se me ocorre outra cousa que puidese estar a facer agora que non teña que ver co artístico. Cos anos vas descubrindo que che interesa máis. De pequeno gustábame moito estar diante da cámara. Todo o que tivese que ver coa performance.
Agora estame interesando moito o estar detrás, o poder exporme dalgunha maneira escribir ou dirixir algo. Ao meu tempo, sen ningunha présa e sen ningunha presión. Pero si, sempre relacionado co artístico e co creativo.
Milena: Eu sempre fun moi creativa tamén, pero nunca pensei vivir diso. Eu tíñao máis como hobby. Gustábame montarme sesións con fotógrafos cos que contactaba por Instagram. E saíanme traballos puntuais para marcas de xoias ou de roupa.
Pero eu tiña a miña vida. Traballaba nun hotel ou de camareira. Nunca estudei unha carreira e ía fluíndo coa vida a ver onde me levaba. A casualidade tróuxome a isto. Foi unha tolemia pero agora xa é moi difícil que me vexa facendo outras cousas. Abrín a caixa de Pandora.
Manu: E que sorte é saber a túa proposta de vida. É complicadísimo. A verdade é que vai cambiando co tempo, pero é un luxo ter claro que queres facer. Estar na procura dese camiño e non atopalo, é un pouco frustrante.
Cando empezades tan novos hai moita xente que vos tenta manexar?
Milena: Sempre vas ter moitas opinións ao redor. Depende de quen estea a opinar vai mirar polo teu benestar ou, ás veces, vai mirar polos seus intereses. Hai que saber moi ben como rodearte. Creo que é o máis importante na carreira de calquera artista.
Co paso do tempo vas tendo máis madurez e máis claridade sobre onde queres levar a túa carreira. Estás máis seguro e xa pos os teus límites. Ao principio cando non o tes tan claro, déixaste levar. Non tes definido de todo que é o que queres facer ou queres probar varias cousas para ver que é o que che apetece e o que che gusta.
Nalgún momento, empezando tan novos, sentistes a síndrome do impostor?
Manu: Ao principio e agora. Hai moitas ocasións que dis 'exactamente, que fago aquí?'. Pero creo que é un bo sinal. Hai que estar sempre unha pouco alerta, querer mellorar e non crerte tanto. É algo positivo o sentir iso.
Hai que ser consciente de que esta é unha carreira a longo prazo e que ten altibaixos. Podes ter momentos moi bos e outros non tan bos. Non podes crer nin todo o malo non todo o bo. Ambas as cousas poden ser moi perigosas.
E como se xestiona o ter tanto éxito ao comezo das vosas carreiras?
Milena: É complicado. O primeiro nomeamento ao Goya -con No matarás cando tiña 24 anos- foi moi difícil de xestionar. Pilloume todo de súpeto. A propia película tamén. Abríuseme unha porta moi grande que era totalmente inesperada para min.
Eu non estaba relacionada con este mundo e non tiven moi tempo para asimilar o que estaba a pasar. E afectáronme moito as expectativas que tiña a xente en min. Cando non gañei o premio lembro até sentir vergoña. Coma se estivese a fracasar ou puidese estar a decepcionar a todas esas persoas que estaban a apostar por min.
A partir de aí dixen, nunca máis vou depositar tanta enerxía nisto. O segundo nomeamento -ao ano seguinte con Madres paralelas- transiteina desde outro lugar moi diferente. Mesmo na propia gala. Estaba moito máis relaxada. Puiden gozar do que me estaba pasando.
E no teu caso, Manu, como foi triunfar cunha serie como Élite, todo un éxito global?
Manu: Tamén foi moi difícil de xestionar. Foi moi drástico o cambio. Eu xa tiña experiencia traballando, pero nunca vivira un fenómeno así. Dun día para outro, a xente recoñecíache pola rúa. Foi algo inmediato.
O día que se estreou fun a unha casa rural con Carla Díaz e Martina Cariddi, dúas compañeiras da serie. Esa mesma tarde, fomos dar unha volta e xa todo o mundo sabía quen eramos. Agradeces esa calor do público, pero convivir con iso día a día non é fácil.
Eu son unha persoa moi tranquila. Gústame ter a miña rutina, quedar cos meus amigos e facer as mesmas cousas de sempre. Ao principio era raro. E sobre todo con Élite, que era unha serie que xeraba moitas opinións, non? Ou a amaban ou a odiaban
Afectábache o que che dicían?
Manu: Tentas non tomarse eses comentarios de maneira persoal. Ao final, ese traballo non define quen son eu. Vou poder demostrar outras facetas. Pero si, é complicado non prestar atención a comentarios daniños ou que sentes que che atacan a ti directamente.
O mellor foi falalo abertamente coa miña familia e cos meus amigos e facer terapia. E non tomalos tan en serio. Ao final, eses comentarios tan fortes ou tan despectivos son un reflexo máis da propia persoa que os fai que de ti mesmo.
E dentro de todo este proceso é fundamental descubrir quen é a túa xente e a quen queres cerca. Eu agora síntome súper arroupado. Sei pór límites e sei o que quero e o que non quero facer. Foi unha aprendizaxe moi heavy.
Até agora, non traballastes xuntos. Pero hai un nome que vos une, o de Pedro Almodóvar. Que sentistes ao poder rodar con el?
Milena: As miñas dúas películas con el foron en dous momentos moi diferentes. A primeira vez -Madres paralelas (2021)- apenas tiña formación. Non entendía a industria. Para min foi descubrir como se facía realmente unha película. E deixoume o listón moi alto.
Traballar desde esa inocencia foi moi lindo. Lémbroo con moito agarimo porque, ademais, el sempre tiña moitísima paciencia comigo. Ensaiamos moito para que todo estivese no seu lugar e todo brillase como tiña que facelo.
Agora, -acaba de gravar con Almodóvar Amarga Navidad que se estreará en 2026-, tiven tempo de rodar unas cantas películas e chegamos a unha relación moito máis íntima. E eu, como actriz, teño unha mirada moito máis madura. Tamén como persoa.
Todas as súas indicacións e todas as súas directrices pódoas colocar agora desde un lugar onde eu tamén sinto máis capaz. Teño máis ferramentas. Non funciona tanto por instinto como ao principio, que tamén era moi bonito. Pero agora teño máis táboas.
Nas dúas ocasións, direiche que foi un soño. Poder seguir contando as súas historias e encarnando aos seus personaxes paréceme un auténtico agasallo.
Manu: Traballar cun director como Pedro era un soño persoal. Crecín vendo o seu cine, no que hai moitas referencias próximas ao meu pobo e onde eu son. No meu caso foi unha cousa moi pequena –a curta Extraña forma de vida (2023)-. Apenas un par de días de rodaxe.
A pesar de rodar unha escena, ensaiamos moito. É súper perfeccionista. Enténdelo ao ver as súas películas. Esa maxia xorde porque todo está completamente pensado. É unha pasada velo traballar. Ou facelo con Pedro Pascal ou Ethan Hawke. Eu só quería aprender e vivir ese soño.
E sodes dos actores que aproveitan os seus personaxes para aprender tamén na vida?
Manu: Totalmente. É que é inevitable.
Milena: Aprendes mesmo das cousas coas que ti pensas que non estás de acordo. Creo que este oficio é un exercicio de empatía e de moita compaixón. Hai que ter sempre unha mirada sempre moi aberta e moi limpa.
Manu: Se empezas a xulgar ao teu personaxe non creo que lle poidas facer xustiza á historia. A min das cousas que máis me gusta desta profesión, ademais de rodar e estar co equipo, é estudar e analizar o desenvolvemento do teu personaxe. Gústame montarme as miñas movidas, escribir as túas páxinas do que pensa, do que viviu, do que pensan de el… Aprendes moito.
Milena: Eu fago até listas de cancións. É súper creativo.
E gustaríavos traballar xuntos?
Milena: Encantaríanos.
Que credes que podedes aprender o un do outro?
Manu: O que nos pasa é que, cando nos vemos, charlamos moito. Parece que nos coñecemos desde hai moito tempo e, en realidade, tampouco coincidimos tanto. Non nos importa poñernos profundos. Hai xente á que non lle gusta entrar nesa profundidade.
Milena: Obviamente sempre queres protexer a túa vulnerabilidade e, ás veces, hai persoas cunha enerxía que sentes que te tes que protexer. Pero nós, todo o contrario. Complementámonos moi ben. Creo que iso sería algo moi guay que achegar a un proxecto. Esa honestidade e esa sinceridade.
Pois lancemos unha proposta. Que traballedes xuntos e que sexa aquí, en Pontevedra…
Milena: Oes, sería incrible.
Manu: Imos manifestarnos.
Milena: Ademais, compartimos representante. Témolo fácil. Agora llo dicimos.