Hai ideas que medran dentro de nós como sementes rebeldes, tenaces. Soños que nos acompañan durante anos, proxectos que esbozamos en libretas ou en conversas de café, e que ás veces —só ás veces— vemos florecer noutra persoa cunha beleza tan rotunda que, lonxe da envexa, o que sentimos é unha alegría íntima, unha especie de xúbilo compartido. Iso é exactamente o que me ocorreu con Mauro Lomba.
Arquitecto, si, pero tamén creador de espazos culturais. O seu estudio Nemonon é moito máis que un lugar de traballo: é un espazo que respira arquitectura, arte e pensamento. Un laboratorio estético e ético, onde a pedra, a luz e o silencio conviven con exposicións, encontros e experimentos creativos.
Mauro non só deseña edificios: deseña formas de habitar, de mirar, de estar no mundo. E faino con ese talento raro que combina sensibilidade e rigor, visión e discreción. Nunha cidade como Pontevedra, onde ás veces custa facer cousas novas sen pedir permiso, el ergueu o seu propio universo, sen alardes, pero con profundo calado.
Sentarse a falar con Mauro é como entrar nunha casa ben feita: todo encaixa, todo serena. E, de paso, aprendes a mirar o mundo doutro xeito.
- Dime unha pregunta que non che guste que fagan.
Ningunha. Gústanme as preguntas diferentes.
- Como é a túa relación con Pontevedra?
Gozosa e moi boa. Unha cidade de amigos e amigas.
- Como te definirías?
Extravertido, emocional-sensorial, tenaz...
- Onde te sitúas: xeración baby-boom, X ou millennial?
Pois síntome moi novo, un auténtico millennial (risas). Creo que nunca me vou xubilar.
- Cales dirías que son as características da túa xeración?
Somos unha xeración que valora o tradicional e coñece o que é o sacrificio porque puidemos estudar grazas ao esforzo notable dos nosos pais.
- Hai uns meses reabrías, nunha nova localización, a túa sala Nemonon, como o viviches?
Pois encantado porque me reencontrei con moitos amigos e amigas aos que aprecio e ademais o novo espazo creo que se parece máis a min porque está a pé de rúa, permite dialogar máis coa cidade.
- Que idea cres que transmite Nemonon?
É un espazo tolerante aberto á cultura. Creo que transmite unha forma de pensar fronte á sociedade actual. Creo que coas nosas vidas e actividades temos o deber de transmitir unha mensaxe, cada un desde a súa responsabilidade. Son unha persoa á que lle gusta falar e que cre que se tes unha boa idea e a sospeita de que pode funcionar, tes que facer algo.
- Como profesional da arquitectura, como ves Pontevedra?
É unha cidade amable, na que criei os meus fillos e desde a que desenvolvín a miña traxectoria profesional, pero urbanisticamente falando, creo que non abonda coa celebrada accesibilidade. Deberiamos aproveitar a oportunidade para poñer en valor a calidade dos espazos públicos, proxectar as novas edificacións atendendo as necesidades das persoas, pero sen esquecernos de transmitir beleza cara ao espazo público. Respecto ao casco histórico, está sen uso nin actividade económica, agás a hostalería, e cunha gran dificultade para poñelo en valor se non hai vontade política que favoreza e axilice a súa rehabilitación. Dentro de 50 anos terán que estudar a nosa achega á arquitectura e verán que o único que fixemos foi discutir a conservación. Non achegamos nada, porque ademais no que conservamos nos limitamos unicamente a iso; óbviase a segunda parte, que é manter vivos os espazos.
- Que é a amizade?
Saber escoitar e apoiar sempre sen condicións.
- Se puideses viaxar no tempo, irías ao pasado ou ao futuro?
Ao Renacemento a participar do barullo.
- Unha parte da túa casa que che apeteza intervir, por que?
Agora teño que agardar a que vaian de viaxe na casa para poder facer o que teño en mente (risas). Realmente sempre hai algo que mellorar. A arquitectura está viva e ten que mellorar a calidade de vida partindo de dúas premisas que calquera piso debería ter: sensación de refuxio e visión en profundidade, crear fogar e poder ver a lonxanía...
- Dime unha canción que te emocione.
O Ave María de Caccini.
- Frío ou calor?
Frío.
- Un libro?
O artesán de Richard Sennett.
- Cando dixeches por última vez "quérote"? A quen?
Á miña muller moitas veces, pero son máis de abrazar que de falar.
- A quen che gustaría ver nesta sección?
Pois a Mario Diz, director da Orquestra da USC.
- E por último, que vas facer en canto remate esta entrevista?
Pois tomar un viño con dous amigos que estou vendo desde aquí e que hai tempo que non vía.
Para Mauro, Pontevedra sabe a algo pouco intenso, cheira a salitre, é de cor pedra e madeira e soa a paxaros de mar. Definitivamente, Mauro Lomba sente Pontevedra.
O CUESTIONARIO
− Nunca saio da casa sen... un pano.
− Na miña neveira sempre hai... salmón afumado e champán.
− No meu armario destaca... o negro.
− A idade é... o espírito aberto a adaptarse aos cambios.
− Sempre fun o ollo dereito de... moitas persoas.
− Pontevedra ten alma de... recunchos amables.
− Creo en... a sociedade, a unidade, a bondade.
− O ano que marcou a miña vida foi... os primeiros na miña casa familiar e cando coñecín a Maricarmen.
− O mellor agasallo que me poden facer é... charla cun viño.
− O meu lugar no mundo é... un claro no bosque.
− Se non puidese vivir en Pontevedra viviría en... unha cidade con moita actividade.
− O meu momento favorito do día é... unha tarde-noite con música.
− Pontevedra... a miña casa.