Comité de crise, lento, pero...?

Que ninguén pense que nos atascamos a metade do titular, e que non sabíamos como continuar. Non, nin moito menos. A verdadeira razón é que non é doado atopar o cualificativo correcto para a convocatoria do Comité de Crise convocado polo Ministerio de Igualdade, que, unha vez máis, deixa constancia da súa "eficiencia" e "concienciación", ademais do seu particular concepto do termo "emerxencia", porque o correcto, é dicir, aquel que implica accións inmediatas, é obvio que non vai con elas.

En consecuencia, o vello dito de "lento, pero seguro", non é aplicable en absoluto, polo menos ao completo, porque lento si, desde logo, pero o de seguro é fariña doutro costal.

Tres feminicidios, catro, en realidade, mais semella que un deles, finalmente, malia tratarse dunha morte violenta, non se considera violencia machista (?), e no noso país, xa se sabe, outra cousa non, pero para iso de descartar a violencia de xénero e encadrar o asasinato dunha muller noutra categoría de delito, somos moi mirados.

Que se sigan matando mulleres coma se non houbera un mañá é o de menos, é algo secundario, polo que parece ou, máis ben, se demostra unha vez máis. O verdadeiramente importante é atopar para estes crimes a "definición correcta".

Pola contra, ante este dantesco escenario, que, por outra banda era máis que previsible dadas as datas nas que nos atopamos, en pleno período vacacional e a máis que evidente desprotección das vítimas, a ministra de Igualdade, e a Delegada do Governo contra a Violencia de Xénero, ambas con cara de circunstancias, anunciaron a convocatoria dun novo Comité de Crise, pero a unha semana vista, para o vindeiro día 28. Menos mal que é de crise! Pero, xa se sabe, as presas nunca foron boas, malia que se trate de vidas de mulleres e de menores.

Nestes, ata agora, porque aínda queda moito verán por diante, últimos feminicidios, había de todo. Ordes de afastamento, obviamente quebrantadas, desactivación de casos de vítimas que estaban incluídas no sistema VioGén, si, xa sabedes, ese sistema que é o máis do máis, no que os casos se activan e desactivan, principalmente a segunda opción, a saber con que criterio, porque, e unha vez máis o repetimos, desde Si, hai saída xa nin se poden contar as veces que, nos 12 anos que levamos traballando, pedimos unha resposta a isto sen que ninguén nola dea, e temos claro que nunca nola darán, porque non hai mellor xordo que o que non quere oír, testemuñas directas do inferno que estaba a sufrir a vítima e optaron por calar e mirar a outro lado, pero que, agora, que xa non ten remedio, non teñen ningún inconveniente en contarllo aos medios... o dito, de todo, pero, nin por esas, o Ministerio pisa o acelerador, aínda que francamente, tanto ten e podían aforrar o traballo antes de marchar cara a ese... como é?. Ah, si!, "ben merecido descanso".

Neste "comité de crise" van a estudar o repunte da violencia de xénero nesta época do ano, que, polo que se ve, aínda non o teñen claro e hai que buscarlle os tres pés ao gato, calquera cousa antes que admitir a imperdoable desprotección na que quedan durante todo o verán as vítimas de violencia machista, que xa deixa abondo que desexar o resto do ano, e isto inclúe tamén ao Ministerio de Defensa, que consinte, ano tras ano, ese "éxodo vacacional" nas Ufam das comisarías, sen substituír a todos eses axentes que marchan en masa de vacacións.

En todo caso, non se pode ter a cara máis dura, e menos vergoña para dicir que "o van estudar". Que é o que teñen que estudar?

É que acaso non teñen aínda conciencia do desamparo destas mulleres, dos seus fillos, de tal calibre que a moitas lles custa a vida? Como se pode ter unha cara tan dura e tan poucos escrúpulos como para soltar, unha vez tras outra, tales atrocidades, sempre precedidas, por desgraza, por asasinatos de mulleres e mesmo de menores?

É que esta señora e o seu Ministerio en xeral non teñen nin un ápice de humanidade? Poden durmir polas noites levando sobre a súa conciencia tantos e tantos asasinatos? Naturalmente, esta é unha pregunta retórica.

E aínda teñen a desvergoña de falar de empoderamento, de culpar ao patriarcado que, obviamente, existe, pero que non se vai erradicar así, como por arte de maxia, mentres elas están sendo cómplices coa súa pasividade e desvirtuando por completo a loita contra a violencia de xénero, algo que, por desgraza, xa se fixo extensivo a practicamente toda a sociedade.

Publicaban tamén algúns medios que as chamadas de auxilio ao 016 por violencia machista se dispararon, aumentando un 120,8% tras a vitoria de España no mundial de fútbol... e tamén van "estudar" a razón porque, claro, hai que facer un máster, como mínimo, para saber que o consumo de alcohol e de outras substancias, unidas á euforia do momento aumentan a agresividade, tanto dos que xa maltrataban como dos potenciais, pero hai que estudalo, que é unha maneira coma outra de tentar xustificar, ademais da súa neglixencia, o "pastizal" que están a gañar ocupando uns cargos que a todas luces lles veñen grandes e que non merecen en absoluto.

Non é de estrañar, por tanto, que esta noticia suscitase comentarios de todo tipo de xente que non entendían como se podían relacionar ambos feitos. Se desde o Ministerio non o teñen claro, que agardamos dunha sociedade a que esta lacra da violencia machista cada vez lle importa menos?

Por certo, gustaríanos saber cal foi o resultado destas chamadas, porque sempre se nos conta que se realizaron, pero nunca cantas se traduciron en axuda real, se é que algunha o fixo, algo que, evidentemente, non é unha cuestión menor.

Como tamén nos gustaría saber onde están agora todas esas "feministas", que non feministas, como sempre aclaro, que se autodefinían como activistas "full time" e que tanto se manifestaban, entre outras cousas, contra a violencia institucional, pero que, desde hai un tempo, están sospeitosamente caladas.

A ver se se vai deber a que optaron por, como dicía un refrán da época da miña avoa "chámenme can e denme pan", aínda que o pan veña desas institutiones das que tanto renegaron.

En resumidas contas, agardaremos ansiosos as conclusións ás que chegan tantos talentos en materia de violencia de xénero como hai no Ministerio de Igualdade, que, visto o visto, deben de estar a preparalo meticulosamente, por iso se fai agardar, ademais de porque as presas nunca foron boas, e desta volta nos sorprenden coa "fórmula máxica" para erradicar ou, polo menos, paliar a violencia de xénero. Seguro que si.

Asociación Si, hai saída