San Cibrán actualízase: grava no canto de pedras e o santo procesionando co seu dobre

A pontevedresa parroquia de Tomeza celebrou este 21 de abril, Luns de Pascua, a súa tradicional romaría de San Cibrán, que combina fervor relixioso, tradicións ancestrais e unha adaptación os tempos actuais.

O que moitos visitantes descoñecían é que este ano a romaría estivo a piques de desaparecer. A comisión de festas que ata 2024 se ocupou de todos os preparativos abandonou o cargo e, case in extremis, no mes de febreiro, un grupo de vintelos da parroquia asumiu estas funcións.

"Custounos moito pór en marcha todo isto en poucos meses, pero a xente e as empresas colaboradoras portáronse moi ben", expresaron Adrián e Rocío, dous dos mozos integrantes da nova comisión.

Centos de persoas acudiron á capela dende primeira hora da mañá, rexistrándose unha alta asistencia ao redor das 13:00 horas, momento da misa solemne, seguida de procesión e sesión vermú. Entre eles, Rosa, unha veciña de Pontevedra de 87 anos, que leva dende nena cumprindo coa tradición.

Lembra como, na súa mocidade, viñan a pé, cruzando montes e camiños sen iluminación nin estradas: "bailabamos aquí ata que se ía a luz do sol e despois xa volviamos andando". Na actualidade, conduce o seu propio coche ata San Cibrán.

San Cibrán tamén se actualiza. María del Carmen Ligero, Mari, a persoa que coida todo o ano a capela, explica que se substituíron as pedras por grava miúda para evitar accidentes, xa que anteriormente se utilizaban pedras grandes que en ocasións provocaban feridas entre os participantes.

Estas pedriñas, que estaban a disposición do público nun cesto no lateral do templo. serven para ir contando as nove voltas que hai dar ao redor da capela en sentido contrario ás agullas do reloxo para, segundo reza a tradición, "espantar o meigallo".

A esta circunstancia, engádese a curiosa convivencia de dous santos nas procesións: San Cibrán e San Cornellán.

Comenta a coidadora da capela que San Cornellán, nome polo que se lle coñece popularmente e que Mari ignora se é ou non oficial, foi durante anos a única imaxe de San Cibrán que saía en procesión. Pero, como non se parecía ao santo de pedra que se venera no interior da capela, un párroco anterior, Don José, decidiu encargar unha nova máis fiel ao orixinal.

Como a xente lle tiña moito agarimo, resolveuse que ambos os santos compartisen procesión, dado que é a única época do ano na que abandonan o seu fogar, na capela de San Pedro.

É costume pasar tres veces por baixo dos santos e portar un ramo con cinco herbas. "O loureiro para triunfar, a ruda para protexerse de envexas, a oliveira para a paz, o romeu para a boa sorte e a malvarrosa para atraer enerxías positivas", sinala Mari. Estas herbas permitirán manter a casa a salvo de malas enerxías durante o resto do ano.

As misas correron a cargo do párroco de Tomeza e San Xosé de Campolongo, Casimiro Fernández, quen explica que San Cibrán foi un bispo e teólogo cuxo legado mesmo está inscrito na Basílica de San Pedro en Roma e representa a un defensor do papado e da organización da Igrexa, ademais de morrer como mártir pola súa fe.

O falecemento do Papa Francisco apenas unhas horas antes das celebracións de San Cibrán lévalle a reflexionar sobre a reconfortante coincidencia de datas, en que "se mestura a Pascua e a morte do Papa, co cal nos axuda a vivilo".

Recoñece o párroco que "a morte sempre que nos golpea, doe", pero ao mesmo tempo, a fe en Cristo resucitado proporciona consolo e esperanza.

En todas as misas rógase pola alma do Papa Francisco, lembrando que "pedimos sempre polo seu descanso eterno".