Seres indómitos: Quique Domínguez

Pontevedra
22 de decembro 2024
Actualizado: 13:39

A Asociación Celme cumpre 40 anos a pleno pulmón. Repasamos a traxectoria cun dos seus fundadores

Integrantes da Agrupación Folclórica Celme Agrupación Folclórica Celme

Cando hai uns meses se inauguraba a exposición cos meus cadros no Liceo Casino, unha das partes que máis interese xerou foi a serie Bailes Galegos e, en concreto, unha das obras titulada "Brazo, sorriso e cabeza".

Ese título, que tanto debate suscitou, é a frase que a miña profesora de baile galego, a miña querida Teresa, nos repite unha e outra vez nas súas clases e que, á súa vez, ela, desde pequena, lle ten oído dicir ao seu pai, o noso entrevistado, Quique Domínguez.

Durante as clases, xunto á mellor parella de baile que podería ter, a miña amiga Palo, esforzámonos por manter mentres bailamos, os brazos ergueitos, o sorriso amplo e a cabeza mirando á fronte, e créanme, é máis difícil do que parece.

- Dime unha pregunta que non che guste que che fagan.

Calquera sobre política.

- Como te definirías?

Un home rigoroso, tenaz e respectuoso.

- Como é a túa relación con Pontevedra?

Extraordinaria.

- Onde te sitúas: xeración baby-boom, xeración X ou xeración millenial?

Son da xeración do baby-boom pero considérome máis xuvenil.

- Cales dirías que son as características desta xeración?

Somos unha xeración moi traballadora e sobre todo moi respectuosa cos seus maiores.

- Como comezaches no baile galego?

Pois cando eramos pequenos a nosa nai apuntounos aos meus irmáns e a min á escola de baile de Fita Novás. Decateime de que gozaba bailando e ano tras ano continuei naquela actividade que vin que me apaixonaba.

- Este período cheo de celebracións que estamos a piques de comezar é dobremente especial para vós...

Si, despois de celebrar os 15 anos, os 30 anos... celebramos os 40 anos da nosa asociación.

- Esperabades unha traxectoria tan longa?

Absolutamente non. Cando comezamos eramos só tres persoas, unha amiga, a miña muller e mais eu, dando clases a grupos de nenos e nenas menores de 16 anos. Queriamos ademais facer un labor de salvagarda da nosa cultura, polo que cando podiamos iamos por distintas parroquias recompilando cancións, pasos de baile, nomenclatura propia... e mesmo vestiario, coa axuda do artesán José Antero Rodríguez.

En 1987 fixemos a nosa primeira viaxe a Asturias onde comezamos a coñecer grupos doutras comunidades e países e, desde entón, visitamos todas as comunidades autónomas agás as illas e varios países.

- O ambiente artístico adoita ser como moi competitivo, ocorre o mesmo no caso do folclore?

En absoluto, o folclore é moi xeneroso axudándose. Ademais, aínda que se catalogue todo dentro dunha mesma categoría, realmente facemos cousas moi distintas. Por exemplo, pouco se parece o folclore galego ao murciano etc.

- Que é a amizade?

Algo moi bonito e importante.

- Se puideses viaxar no tempo, irías ao pasado ou ao futuro? Que farías?

Iría ao pasado e repetiría a mesma vida.

- Dime unha canción que te emocione.

Yesterday dos Beatles.

- Frío ou calor?

Frío.

- Que hai despois da vida?

Creo que pode haber un máis alá.

- O último capricho que te deras?

Pois o outro día fun comer eu só e tomei unhas nécoras e unhas ameixas.

- Cando dixeches por última vez "quérote"?

Hoxe mesmo á miña muller e ao meu fillo que recentemente acabamos de ir visitalo a Inglaterra.

- E, por último, a quen che gustaría ver nesta sección?

A calquera persoa que faga labores importantes polos demais e que probablemente sexan descoñecidos.

 

Para Quique Domínguez, Pontevedra sabe a tranquilidade, cheira a amor propio, é de cor verde e soa a pobo tradicional. Definitivamente, Quique sente Pontevedra.

 

O CUESTIONARIO

 

− Nunca saio da casa sen... carteira

− Na miña neveira sempre hai... queixo

− No meu armario destaca... o meu traxe de galego

− A idade é... algo que hai que vivir a tope

− Sempre fun o ollo dereito de... miña filla a maior

− Pontevedra ten alma de... serenidade

− Creo en... Deus

− O ano que marcou a miña vida foi... o 87, o 90 e o 92

− O mellor agasallo que me poden facer é... unha aperta

− O meu lugar no mundo é... Pontevedra

− Se non puidese vivir en Pontevedra viviría na... Coruña

− O meu momento favorito do día é... o aperitivo

− Pontevedra... foi o lugar onde gocei desde pequeno.

Quique Domínguez preparando unha queimadaAgrupación Folklórica CELME

 

Engade Pontevedra Viva como fonte preferida de Google de balde

Mantente informado coas últimas noticias de actualidade.

Activar agora