Chovía o que neste recuncho do mundo chamamos unha poalla, desas que aos poucos mollan e calan como se chovese a mares. Era un amencer de marzo onde locen as magnolias e as camelias, e agroman e florecen as árbores froiteiras chamando á primavera. Un fato de homes e mulleres convocados por VAIPOLORIO xuntouse, malia a choiva, para limpar a Ponte do Couto, medieval e posiblemente de orixe romana. Por alí pasaron un día as lexións romanas; logo, as xentes do medievo que carrexaban as mercadorías á Feira Franca da cidade; e máis tarde os leprosos que deron nome ao río e lavaban as feridas ao carón da ponte antes de entrar na cidade ou parar a curarse na leprosaría. Agora son os peregrinos e veciños quen utilizan a ponte e o paseo que acondicionou e sinalizou Vaipolorio.
Alí estaban, mollados coma pitos pero sorrindo como se pousasen para un anuncio dunha tenda de electrodomésticos ou dun bazar, ao carón da cantidade de lixo que recolleron: colchóns, mantas, neveiras, un ordenador, plásticos e todo tipo de mobles e ata sumieres. Alguén dixo con sorna: "Canta riqueza ten este río nun tramo tan cativo". Facendo tan pouco tempo da última limpeza, parece mentira que se xuntase tanto lixo; cabe subliñar que a neveira, cando a abrimos, aínda tiña alimentos (supoñemos que caducados).
Rematou a xornada con todos e todas molladiños, porén coa alegría dun traballo ben feito e non valorado suficientemente. Alguén, con bo humor, dixo que non nos queixásemos, que o que caía era só auga e non bombas nin mísiles como os que caen acotío en Siria, no Líbano ou en Iraq. Tamén non hai que esquecerse de Gaza, onde morre xente inocente e bombardean escolas e hospitais matando nenos e nenas. Semella unha broma, pero é unha cousa moi seria que, contando Israel e os EEUU cos mellores exércitos do mundo e os mellores servizos de información, solten as bombas sobre edificios con xente inocente; quizais trátase —dixo alguén— de matar o futuro destruíndo a semente.
Para rematar, sería importante que os arqueólogos revisasen a ponte para unha necesaria restauración, pois coas treboadas e borrascas caeron moitas pedras ao río. Teñen que ser os profesionais os que as poñan no seu lugar se queremos conservar o patrimonio da nosa historia. NON Á GUERRA.
