Montivago, lunear, lubricán, arrebol, atalayar, columbrar, chapaleteo, rebalaje, espingaratar, bruar… son unhas poucas das moitísimas palabras que hai dentro de ‘Mañana es tarde. Sin la Naturaleza no hay Sostenibilidad’. "Déixoas como unha especie de guía do tesouro para apreciar mellor o que nos rodea" di Mónica Fernández-Aceytuno na charla que mantemos no podcast 'Cara a cara'.
E é que como explica esta bióloga e divulgadora, que reside nunha aldea de Oza-Cesuras desde hai trinta anos, "estamos unidos á natureza polas palabras. Todos os animais teñen unha linguaxe, pero ningún escribe, só nós. A palabra foi a que nos deu a ferramenta para avanzar máis aló do instinto. Temos que volver á natureza e si non sabemos nomear, non vemos. O recendo a mar apreciámolo, pero se sabemos a palabra maruxía, apréciase moito máis".
‘Mañana es tarde. Sin la Naturaleza no hay Sostenibilidad’ poderíase describir como un libro-xoia, en forma e fondo. No seu interior hai relatos de vivencias persoais con divulgación medioambiental non exenta de crítica e afán clarificador a partes iguais.
Un total de setenta capítulos encabezados cada un deles por un termo. Comeza con 'Acción preventiva' e o segundo, 'Acuífero' é un capítulo que conclúe cunha aseveración: Galicia necesita un renacemento e un milagre.
A que se refire?, responde: "hai un decálogo ao principio do libro e o máis importante é que sen persoas non hai sustentabilidade. A clave é respectar ás persoas, non se pode desprezar ás persoas que defenden o medio ambiente porque entón se está en contra da sustentabilidade. Se quen dirixen non entenden que as persoas son esenciais, para mañá será tarde tamén".
Percorrer estas páxinas é atoparse co maniqueísmo, ou empregando outro dos termos do libro, o greenwashing que existe coa 'agricultura ecolóxica'. Fernández-Aceytuno apunta que "hai que seguir o ciclo de vida dun produto porque nos venden como ecolóxicos produtos que realmente non o son. E gústame lembrar que en ecoloxía, até as solucións teñen consecuencias".
'Mañana es tarde' ten outra mensaxe paralela: "este é sobre todo un libro de amor. Mañá é tarde porque hoxe é o día de facer as cousas. Este libro está dedicado ao meu irmán Mariano que faleceu o ano pasado repentinamente e co que me ví grazas a que me insistiu en vernos. E diríallo a todo o mundo, se tes que dicirlle a alguén que lle queres, non esperes a mañá, dillo hoxe".
Mensaxe que extrapolado á natureza é "se querémola hoxe, xa temos que defendela con uñas e dentes porque, aquí en Galicia, con este paraíso, non podemos dicir mañá porque xa será tarde. É a política a que conforma as paisaxes, non a natureza. Imos darlles esa oportunidade e se son listos van facelo e endereitarán o rumbo cara a unha conservación da natureza".