Pepón Montero (Madrid, 1963), está nomeado, con Juan Maidagán, ao Premio Feroz ao mellor guion dunha serie por Poquita fe.
Como cocreador, este venres visitou Pontevedra e participou na proxección da serie e o debate organizados no Teatro Principal dentro da programación previa á entrega dos galardóns na cidade. Acompañouno Julia de Castro, nomeada como actriz de reparto.
Dúas tempadas e as dúas con nomeamentos nos Premios Feroz. Que ten Poquita fe para gustar tanto?
É un misterio, non sabemos que pasou. O propósito primeiro foi facer unha de risas, de verdade. Sempre o dis cando escribes comedias, pero dixemos: imos forzarnos a facer risas. E iso creo que o conseguimos. E a risa é super agradecida, nótalo, a xente tennos agarimo. E, logo, creo que Raúl Cimas e Esperanza Pedreño teñen unha química, unha tenrura entre eles... que lles queres. Iso non é do guion, é deles. Creo que é a mestura das dúas cousas, que rías e que lles queiras. Cando terminou a primeira, deixámola un pouco no aire, eles quedan dando voltas na voda romanesa, e a xente dicíanos nos pases: "Pero non se separan, non?". A xente non quería que se separasen.
O feito de ser eles dous, que os dous son grandes cómicos, axuda á hora de traballar?
Claro, agradécese unha chea. Non fan morcilla, non engaden nada aos diálogos, pero como enriquecen, as miradas, as pausas...
Imos, que deron o seu toque persoal.
Iso. Pero eles dous e todos os demais, os sogros; Marta Fernández Muro; Julia de Castro; o veciño; os da delegación, que son un mundo... todos. Ademais, cada un é do seu pai e a súa nai e a min sempre me gustou iso nos castings, nos elencos. Mesturar, que non sexan monocordes, que non sexan da mesma escola.
Á marxe dos actores, os personaxes en si, José Ramón e Berta, por que atrapan ao espectador?
Creo que hai tanta maldade no mundo, tanto malo leite no mundo no que estamos, está todo o mundo como fervendo, que dous personaxes tan pánfilos, tan cándidos, que non teñen un mal sentimento, que son moi boa xente, funcionan. E creo que se bota de menos a boa xente no mundo.
Os ingredientes son sinxelos, unha parella e a súa día a día. Con todo, pois da normalidade logrades facer algo extraordinario.
Cando din "vaia dous personaxes grises e todos os que lles rodean que mesquiños", pois eu digo que creo que me recoñezo neles dous. Todos temos un pouco deles e creo que que iso tamén é o que os fai moi próximos. E logo o día a día que creo que é algo que traemos de fábrica, Juan e eu, de como mirar a realidade. Si te fixas, en calquera detalle, vas comprar o pan e miras á señora que tes detrás, á filla do panadeiro… Se ti estás cun ollo aberto, a realidade é super rica e si te fixas, é absurda e está chea de momentos. Todos os días, si te fixas, sempre hai momentos absurdos.
Esas escenas, entón, saen de momentos do día a día que vivides vós?
Non están copiadas, todas son inventadas, pero si, a inspiración vén de aí. E hai personaxes que son do barrio.
Como actriz de repartición está nomeada Julia de Castro. O seu papel ás veces é delirante. Inspirádesvos en alguén?
Non, os personaxes son inventados tamén. Ti tes referencias e, cando escribes, ao final tiras da túa vida, pero eu non a identificaría con ninguén que coñecese, igual é unha mestura de todo. Cando nos inventamos a serie, o personaxe era un mozo, era un cuñado no canto dunha cuñada, e démonos conta de súpeto que tiña moita máis graza a rivalidade entre irmás. Cando hai unha parella, sempre é o neno o mequeiro, pero, entre dúas mozas, que a mequeira sexa unha delas, fíxonos moita graza.
Non vos limitades nesta serie ao politicamente correcto, desde logo. Cres que pode ser tamén clave do éxito?
A min, en principio non me gusta ofender a posta, pero tocar un pouco os ovos a certos sectores, paréceme ben. Tamén me gusta ver a todo o mundo coas súas vulnerabilidades, as súas debilidades, aínda que sexa un hijoputa. Por exemplo, na segunda tempada, o rapaz que pinta o grafiti, dixen: a min resúltame máis gracioso e máis próximo un rapaz normal que se lle ve que está perdido no mundo e que o único que atopou é isto. Non tratamos de ser politicamente correctos ou non. Cando tratas, por exemplo, o tema da homosexualidade da cuñada, pódelo escribir como un panfleto a favor ou en contra, pero a min gústame atopar á persoa. Na comedia tes que buscar ás persoas. Ela non é unha lesbiana que representa a ninguén, senón a ela mesma.E eu creo que por aí se consegue máis verdade que da outra maneira.
É máis complexo facer humor do absurdo ou do cotián?
É que eu creo que o cotián é moi absurdo.
Na segunda tempada, un dos fíos condutores é o problema para conseguir piso. Por que quixestes traer este tema?
Non sei como estará en Pontevedra, pero en Bilbao, en Barcelona, en Valencia... están mal en todas partes e en Madrid é un tema moi urxente xa e creo que está no aire e está na vida de todos e si non te afecta a ti en concreto, seguro que tes un irmán, un curmán, un veciño, uns pais ou uns fillos. Esta serie vai da vida de verdade. Aínda que sexa surrealista, absurda, é real. Que hai máis real agora mesmo que o problema da vivenda? Era inevitable.
Retractades a realidade do ano de 2025 ou mesmo quedades curtos?
Eu creo que curtos. Non sei como estará en Pontevedra, pero, desde logo, en Madrid, quedámonos curtos. Non sei de que maneira, pero vai explotar.
O formato varía na segunda tempada un pouquiño con respecto á primeira, xa non é un capítulo por mes. por que cambiar o que funcionaba?
Porque me aburría. Jajaja. Igual que si facemos terceira, imos cambiar outra vez. Díxenlle a Movistar: teño a intuición de que non faría o mesmo outra vez. E a comedia ás veces funciona intuitivamente e déixaste levar. Creo que tamén iso forzounos a que os capítulos teñan unha velocidade mayer, son un pouco máis veloces, máis curtas as tramas, intercámbianse máis. A xente non se dá conta, pero é así. E por iso creo que igual funcionou, porque hai algo novo aínda que non se note, aínda que sexa o mesmo.
E por que este formato breve de capítulos tan curtos?
Porque primeiro demos coa forma de contar. Fai unha chea de anos escribimos uns sketches para Filme Commission de Miami que logo non se fixeron e un deles era un making off falso e estaba contado así. Dixemos: algún día faremos iso. E un día puxémonos e lanzámonos. Primeiro foi a forma de contar e logo buscamos que historia contar.
É inevitable pensar en Cámara café. Que hai dun proxecto no outro?
Nós só escribimos a primeira tempada de Cámara Café. Aquilo era case un teatrito onde o importante eran os diálogos e eu creo que fixemos un exercicio bo que foi escribir diálogos rápidos e contar historias en moi pouco tempo e isto creo que é unha evolución da linguaxe, da narrativa. Por fortuna avanzamos.
Cal é o seguinte reto profesional que te marcas? Seguirás con Juan Maidagán?
Si. Agora, se facemos a terceira, seguro que si, o que non sei si imos facer a terceira. E logo gustaríame atopar algo que fóra un reto que non me aburra.
Tedes algo en carteira? Agora, con este éxito, témolo máis fácil que outras veces.
A min gustaríame facer unha película. Se todo salgue ben, faremos a terceira e xa levamos dúas tempadas de Xusto antes de Cristo e xa estou un pouco farto de series. Cambiaría de rexistro. Ou teatro.
Non podemos terminar sen preguntar. É tan absurda a vida como a que pondes na pantalla?
Xa che digo que si. Hoxe estiven na estación de Chamartín, que está en obras, e ves á xente entrando, saíndo, todo en obras... É que, se te pairas a pensar un momento, isto é un disparate.