A frase "E o teu irmán, onde está?" pronunciada por unha nai con perda de memoria, desencadea un mar de dúbidas no seu único fillo. Este, Federico, decide emprender unha viaxe con ela, Aurora, ao lugar onde viviu a súa mocidade. Unha historia emotiva de principio a fin; por momentos tenra, noutros áspera. 'Mamá está dormida' é a silenciosa épica do cotián.
Federico e Aurora non son Máximo Huerta e Clara (a súa nai), pero estes son o substrato para dar vida a aqueles. Así o precisa o escritor e xornalista no podcast 'Cara a cara': "Por que tendo un material tan literario, tan emocional, tan sensible como o que vivo, non convertelo nunha ficción?. Non é un material biográfico, nin moito menos, pero si a presenza emocional do coidado que é a que eu coñezo ben".
Púxoselle o apelido de novela de estrada, pero gaña a novela costumista, por frecuente e por real. "Con cafés con leite, con pastillas, con frío, con abrigo, con paradas, con cadeiras de praia nas que sentan fóra da autocaravana a nai e o fillo, cun can que se fai pis, que é maior, cunha nai que necesita coidados...".
Si en lugar dun libro fose un grupo musical sería unha banda tributo. A unha xeración e a quen exercen de coidadores daqueles que antes os coidaron: "é unha xeración que merece unha homenaxe e esta novela éo, aos nosos pais e ás nosas nais", apunta Huerta.
Unha xeración, en concreto de mulleres, que como a protagonista, Aurora, viviron unha institución como a Sección Feminina. O autor crea "feitos ficcionados dunha verdade. Hai feitos ficcionados dunha verdade rotunda, dura, amarga, cruel, sinistra, que foi a Sección Feminina".
Durante a conversación co escritor valenciano faise parada tamén na linguaxe, nas palabras, como fan os personaxes da súa novela. Usar vello ou vella para falar de persoas, ou falar de terceira idade: "a palabra vello soamente gústame entre xente moza: 'hey vello que tal?'. O de terceira idade é horroroso, por certo. Non hai primeira, non hai segunda, que é isto?".
En toda a tenrura e aspereza de 'Mamá está dormida' hai un tremendo 'zasca' dun Máximo Huerta reivindicativo que di: "Esta novela é un tirón de orellas xigantesco a algo que foi invisible que é o coidado que fixeron as mulleres en casa, sempre mulleres. Coidar ao sogro, que lles apetecería unha merda coidar ao sogro, ao pai, á nai, á tía solteira. España coidou e non recibiu axudas nin golpes nas costas, nin económica, nin moralmente".