Hoxe é, como cada ano, para moitas familias, un día de celebración, de ledicia, de agasallos, con motivo do Día da Nai.
Despois de que nos bombardearan con anuncios nos medios de comunicación de posibles agasallos para as nais durante semanas, de que en moitos colexios os alumnos os confeccionaran e de que se falase ata a saciedade da data en cuestión, algo bastante cuestionable a estas alturas, por fin chegou o día.
Antes de continuar adiante, imos retroceder un paso e explicar por que dicimos que é bastante cuestionable a continua mención desta data nos centros de ensino.
É evidente que moitos deles quedaron ancorados na mentalidade de hai moitos anos, e non se decatan, ou non se queren decatar, do que teñen ao seu arredor.
Por unha banda, porque a sociedade evolucionou e hoxe non temos un modelo único de familia.
Hai, afortunadamente, de todo.
Desde as que se axustan ao patrón tradicional de pai, nai e fillos, ata os formados por dúas mulleres, dous homes, unha nai soa ou un pai só; e impoñer este tipo de celebracións "porque sempre se fixo así" ou porque é o "correcto" é facer sufrir innecesariamente a moitos nenos e nenas, sobre todo aos máis pequenos, que poden chegar a sentirse unha especie de "bichos raros", e botan por terra, ademais, todo o traballo feito para normalizar patróns de familias igual de válidas unhas e outras, porque os nenos o que queren, o que precisan, é sentirse queridos, protexidos, arroupados, tanto ten que sexa con papá e mamá, que con dúas mamás, con dous papás, con soamente a mamá ou soamente o papá.
O que necesitan é AMOR, unha contorna segura para eles e que lles ensinen que todos os modelos de familia son válidos.
Naturalmente, todo o mundo ten dereito a celebrar esta data se lle apetece, pero tampouco estaría de máis entender que hai que respectar, porque tamén é un dereito, a quen decidiu formar outro patrón de familia e porque, e aquí chegamos á parte máis dura, o alarde continuo desta data pode causar tanta dor como afondar en feridas, nalgúns casos aínda moi recentes, e noutros aínda sen cicatrizar, se é que poden chegar a facelo algunha vez.
Estamos a falar deses fogares nos que a violencia de xénero ou a violencia vicaria fai que este non sexa un día de celebración, senón de dor, de moita dor.
Nenos e nenas aos que a violencia machista lles arrebatou as súas nais, nais que perderon aos seus fillos e fillas polo afán desmedido dun malnacido de causarlles a maior dor que unha nai pode sufrir, nais que perderon as súas fillas porque alguén decidiu que a súa vida lles pertencía e podían, por tanto, acabar con ela... Hai tanta e tanta dor en todas e cada unha desas historias!
Alguén se pode imaxinar como se pode chegar a sentir un neno ou unha nena cuxa nai foi asasinada mentres no seu colexio están, durante días e días, falando deste tema e dedicando horas a facer agasallos para as nais?
Tan difícil é sentir un pouco de empatía con eses nenos e nenas para os que a data de hoxe é calquera cousa agás feliz?
De novo, reiteramos, non poñemos en tela de xuízo a celebración deste día, pero no noso eido privado. Tan difícil é? Por non falar das redes sociais, que hoxe se enchen de homenaxes ás nais, de fotografías con elas, dos agasallos... mesmo aquelas que o resto do ano teñen escaso contacto, por non dicir ningún.
Desde Si, hai saída desexamos manifestar a nosa homenaxe a todas as nais, por suposto, pero, por riba de todo, a aquelas que xa non están, que foron arrancadas brutalmente das vidas dos seus fillos e fillas; para as que perderon as súas fillas en idénticas circunstancias; para as que a violencia vicaria as matou tamén a elas arrebatándolles aos seus fillos.
Para todos e todas vós, o noso agarimo e o desexo de que os vosos corazóns rotos vaian, pouco a pouco, acadando unha paz que nunca será completa, por suposto, pero que vos axude a seguir adiante.
Asociación Si, hai saída
Engade Pontevedra Viva como fonte preferida de Google de balde
Mantente informado coas últimas noticias de actualidade.