De súpeto murcharon as flores en sinal de respecto a unha muller que decidiu irse co ano vello sen agardar polo novo; foise cando nos nosos montes os acivros adornanse con boliñas vermellas polo Nadal.
María Blanco Gómez, a Ita, como a coñeciamos moitos, aínda que tiña moitos netos e netas e tamén bisnetos e bisnetas, para todos e todas os que a coñecían era a nosa avoa, era das mulleres como Rosalía de Castro que levan na fronte unha estrela e no bico un cantar, nai coraxe das boas e xenerosas.
Foi unha das derradeiras lavandeiras que ían lavar a roupa ao río dos Gafos no tempo do xabrón Lagarto; nos días de choiva tiñan que garecerse na ponte Boleira cos xeonllos roxos e doentes e sabañóns nas mans, e co bo tempo poñer as sabas a clarexar nos praderíos nas beiras do Gafos.
Mágoa que non puidese ver o seu querido río da infancia de mel e flores destapado como quería. Todo o mundo a quería.
Lembro nestas datas facer un paquete de agasallos para os máis necesitados, dos que nada teñen e só piden quentura e pan.
No tempo da pandemia tiraba migallas de pan pola fiestra para que os paxariños e pombas non morreran de fame.
Agora ficamos tristes sen o faro que nos alumeaba o camiño: apagouse o facho que nos procuraba quentura e guiaba nos vieiros da vida.
Cando a soterramos apareceron no ceo unha bandada de paxariños, voaban ao redor buscando a mornura das mans daquela muller que lles daba miguiñas de pan que sempre levaba no mandil ou no bolso onde collía toda a ternura do mundo.
Agora, como dicía o poeta... COMO IMOS VIVIR MAÑÁ SEN A LUZ SÚA? Que a terra che sexa leve, Ita. Sempre estarás na nosa memoria. Agora no ceo escintila unha nova estrela.