Hai persoas que entenden a arte de vender como unha mera transacción. E logo está Mar. Na súa tenda de manualidades, na rúa Joaquín Costa, non só se despachan pinceis ou xoguetes: descífranse silencios. Porque Mar ten ese don raro e precioso de ler entre dúbidas, de entender o que buscas, aínda que ás veces, o que escribe non saiba moi ben o que quere. E acerta.
Quizais sexa porque, como a min, gústalle falar. Pero non de calquera maneira. O seu é conversa con alma, da que se enreda entre rolos de papel de scrapbooking e caixas de acrílicos, e acaba iluminando o día. Con ela, cada compra é tamén un anaco de charla, unha complicidade compartida, un sorriso inevitable ao cruzar a porta.
E aínda que é a súa enerxía a que parece dar forma a todo, nunca está soa. Ao seu lado, sempre, Guillermo —cómplice dentro e fóra do mostrador— acompaña co seu ritmo tranquilo e próximo que fai de Arte Manualidades moito máis que unha tenda.
Mar Golpe non só vende materiais: crea momentos. E por iso, cando saes de alí, levas algo máis que unha bolsa na man: ganas de volver.
- Dime unha pregunta que non gustas que che fagan.
Ningunha. Bo, de cintura para abaixo non contesto.
- Como é a túa relación con Pontevedra?
De nacemento. Gústame moito. Non concibo vivir noutra cidade.
- Como te definirías?
Creo que son honesta e familiar.
- Xeración baby-boom, X ou millennial?
Son da xeración do Baby-boom e ademais identifícome con ela.
- Cales dirías que son as características da túa xeración?
Somos a mellor xeración. Tivemos xoguetes, saímos, non tivemos carencias. Puidemos facer de todo sen as carencias dos nosos pais nin os excesos da xeración seguinte.
- Cando comezaches no sector?
Pois Guillermo necesitaba a alguén que lle botase unha man coa tenda nun momento no que eu estaba buscando traballo, así que entrei a traballar con el.
- Como cambiou ao longo destes anos?
A clientela agora coñece mellor o produto. Non gastas tanta saliva para vender porque a xente vén buscando o que viu nas redes sociais. Xa sabe que facer e como facelo. Iso ten unha contrapartida e é que tes que estar permanentemente actualizándote para estar ao día.
- Tendo o local fronte a un dos principais colexios da cidade, como afrontades os inicios de curso?
Pois para nós non é tan relevante o inicio do curso escolar, como si o é o comezo da universidade. Ter a Facultade de Belas Artes en Pontevedra é un revulsivo para todo o sector.
- Que é a amizade?
Algo moi difícil. Ceder, paciencia...
- Se puideses viaxar no tempo, irías ao pasado ou ao futuro?
Ao futuro. Gustaríame ver a miña rúa dentro de 100 anos.
- Dime unha canción que te emocione.
Pois calquera de Iván Ferreiro.
- Frío ou calor?
Calor.
- Que hai despois da vida?
Algo difícil de verbalizar.
- O último capricho autoconcedido?
Unha cea cos meus fillos.
- Cando dixeches por última vez "quérote"? A quen?
Hoxe ao meu sobriño que está de aniversario, aínda que son máis de facer que de dicir.
- A quen che gustaría ver nesta sección?
A Chema Vales, un maquetista extraordinario.
- E, por último, que vas facer en canto remate esta entrevista?
Pechar a tenda.
Para Mar, Pontevedra sabe a viño, cheira a chuvia, é de cor ocre e soa a árbores axitadas. Definitivamente, Mar Golpe sente Pontevedra.
O CUESTIONARIO
− Nunca saio da casa sen... pintar os beizos.
− Na miña neveira sempre hai... auga e cervexas.
− No meu armario destaca... a cantidade de pantalóns.
− A idade é... o que sempre chega antes que a sabedoría.
− Sempre fun o ollo dereito de... non sabería dicirche.
− Pontevedra ten alma de... fogar para as familias.
− Creo en... a vida.
− O ano que marcou a miña vida foi... un que aínda non chegou.
− O mellor agasallo que me poden facer é... convidarme a unha caña.
− O meu lugar no mundo é... preto dos meus fillos e de Guillermo no mar.
− Se non puidese vivir en Pontevedra viviría en... algún lugar preto do mar.
− O meu momento favorito do día é... cando chego á casa pola noite.
− A Pontevedra... fáltalle moita marcha.