Hai mulleres que son pura inspiración, e Margarita Rey é unha delas. Gran profesional do dereito, recoñecida pola súa capacidade e entrega, é tamén unha feminista convencida, comprometida coas causas xustas e, moi especialmente, co pobo palestino, ao que defende con valentía e coherencia. A súa intelixencia brillante acompáñase dunha elegancia natural que a converte nunha muller especialmente estilosa, algo que reflicte non só na súa forma de vestir, senón tamén na maneira de estar no mundo: con clase, con criterio e cunha forza admirable. E agora entendo mellor o gran persoa que é a miña amiga Palo, a súa filla: tivo sempre un bo espello no que mirarse.
- Dime unha pregunta que non che gusta que che fagan.
Creo que ningunha.
- Como é a túa relación con Pontevedra?
De nacemento. E sempre me encantou vivir aquí. Se é certo que durante a etapa universitaria quixen irme porque se me quedaba un pouco pequena…
- Como te definirías?
Alegre, traballadora… Vivo do lado do muro que che permite ser feliz, aínda que con conciencia para preocuparse polos que non tiveron esa sorte.
- Con que xeración te identificas máis: baby-boom, X ou millenial?
Pertenzo á xeración do Baby-Boom aínda que a verdade é que navego moito… teño amigas moito máis novas e de máis idade tamén.
- Que características ten a túa xeración?
Pois cando nos xuntamos as amigas sempre coincidimos no responsables que fomos para todo: familia, traballo…
- Que te levou á avogacía?
Pois ata o último momento dudei entre estudar Medicina e Dereito, pero o asasinato dos avogados de Atocha marcóume moitísimo. Cría que desde a avogacía podía contribuír máis á sociedade.
- Comentabas que marchaches, entendo que non a fixeches en Santiago…
Non. Fun a Valencia porque o meu mozo estaba alí. Tamén quería estar fóra de casa… cambiar de aires. A vida antes, e máis en cidades pequenas, era gris. Antes non se vivía mellor, e iso que eu podo considerarme das privilexiadas, pero aínda así…
- Como empezou a túa traxectoria profesional?
Empecei no despacho de Gonzalo Adrio. Fun a primeira muller pasante do seu despacho. Os meus pais pretendían que preparase unhas oposicións porque o vían máis compatible coa maternidade pero tiña claro que non quería iso, eu estudara Dereito para ser avogada en exercicio, e aínda hoxe en día non penso xubilarme.
- Algún caso que sexa especialmente digno de recordar?
Moitísimos, pero quizais o máis singular de todos, cando levei o divorcio dunha parella que se casaran facía tres días. Nin sequera cumprían o requisito dos tres meses que marca a lei actual.
- Que é a amizade?
Algo que me define, coido moito aos amigos, son unha parte fundamental da vida.
- Se pudeses viaxar no tempo, irías ao pasado ou ao futuro?
Quedaríame aquí porque o pasado non foi mellor, e o futuro tampouco me chama… aquí estou contenta (risas).
- Unha parte da túa casa que che apeteza intervir?
Pois a miña casa é moi atemporal, polo que a verdade estou bastante contenta. Ás veces pola noite quédome mirando o salón e penso o moito que me gusta.
- Dime unha canción que te emocione.
Encántame cantar… teño un karaoke en casa e sempre me reprochan que non solto o micro. Aute, Serrat, Ana Belén, Rozalén. Son moi de concertos ademais.
- Frío ou calor?
Calor sen dúbida algunha.
- Que hai despois da vida?
Encantaríame que houbese algo…
- O último capricho que te deches?
Pasar uns días en Cerdeña.
- Cando dixeches por última vez "quérote"? A quen?
Pois á miña neta Cata onte.
- A quen che gustaría ver nesta sección?
Pois ao pediatra Miguel Díaz, un excelente profesional.
- E por último, que vas facer en canto acabe a entrevista?
Ir ao despacho.
Para Marga, Pontevedra sabe a infancia, cheira a boa convivencia, é de cor pedra e soa a Galicia. Definitivamente, Marga Rey sente Pontevedra.
O CUESTIONARIO
− Nunca saio de casa sen… o teléfono
− Na miña neveira sempre hai… o que compra o meu marido que é o que se encarga da cociña.
− No meu armario destaca… o azul dos vaqueiros.
− A idade é… a sorte de estar vivo.
− Sempre fun o ollo dereito de… meu pai.
− Pontevedra ten alma de… acollida.
− Creo na… miña avoa.
− O ano que marcou a miña vida foi… 2025, pola perda do meu pai.
− O mellor agasallo que me poden facer é… unha sobremesa longa rodeada dos meus.
− O meu lugar no mundo é… Pontevedra
− Se non puidese vivir en Pontevedra viviría en… San Sebastián.
− O meu momento favorito do día é… o almorzo lendo o xornal.
− Pontevedra… a miña cidade.