E tamén dous ovos duros

“E tamén dous ovos duros!...En lugar de dous, pon tres”.

A Night at the Opera (Unha noite na ópera. Irmáns Marx. 1935) https://www.youtube.com/watch?v=9wx7kAFW67s

Sobresae, na película “Unha noite na ópera”,  unha escena que pasou á historia do cinema pola súa capacidade de condensar o caos en apenas uns minutos: o famoso camarote dos Irmáns Marx. Nun espazo diminuto, pensado para unha soa persoa, acaban entrando ata dezaoito. A secuencia oscila entre o delirio e a xenialidade, e é aí onde reside a súa grandeza. 

Durante aproximadamente catro minutos, o espectador asiste a un crescendo do absurdo perfectamente orquestrado. O protagonista, interpretado por Groucho Marx, comeza con algo aparentemente cotián: pedir comida desde o seu camarote. A súa solicitude inicial xa anticipa o exceso: “Un zume de cada clase, máis dous ovos fritos, dous revoltos, dous pasados por auga e dous en tortilla”. Pero a situación pronto se complica. Alén da porta, Chico Marx engade: “E tamén dous ovos duros!”. Ao que se suma a intervención muda pero contundente de Harpo Marx, cuxa bucina provoca que o pedido aumente: “En lugar de dous, pon tres”.  A comanda segue crecendo sen control: bistecs en todos os puntos posibles, pasteliños franceses, biscoitos bébedos con “unhas pingas de amoníaco” e, como non, máis ovos duros, mesmo un de oca. O espazo énchese, a lóxica desaparece e o absurdo convértese en norma. É unha coreografía milimétrica onde cada elemento —o espazo, os diálogos, o ritmo— contribúe a unha sensación de saturación hilarante. Non é estraño que esta escena transcendese o ámbito cinematográfico para converterse en metáfora de situacións onde o exceso e a acumulación desbordan calquera intento de orde. Por iso é polo que, no contexto político actual, moitos recorran ao este: “Isto está como o camarote dos Irmáns Marx!”. 

O paralelismo co goberno de coalición progresista de Pedro Sánchez e os pactos de investidura resulta evidente. Do mesmo xeito que no camarote, onde cada personaxe engade novas esixencias sen preocuparse polo límite físico do espazo, os distintos grupos políticos presentan as súas demandas, condicións e, en ocasións, auténticos pulsos de forza. Cada apoio parlamentario parece vir acompañado dun “e tamén dous ovos duros!” ou un “en lugar de dous, pon tres”. Con todo, aquí aparece un matiz decisivo: a corda non é infinita. Partidos como Junts per Catalunya, Podemos ou Esquerra Republicana de Catalunya tensan con frecuencia ese equilibrio, elevando as súas esixencias ata o límite. O problema é que ese xogo entraña un risco real: que a corda termine por romperse. Se iso ocorrese, o escenario político podería cambiar de forma drástica, dando paso a unha alternativa de goberno entre o Partido Popular e Vox. Nese contexto, moitas das reivindicacións actuais deixarían de ter cabida na axenda política. É máis, algunhas posicións defendidas publicamente por Vox apuntan mesmo á posibilidade de ilegalizar determinadas formacións, o que engadiría un elemento de incerteza aínda maior para quen hoxe presionan desde dentro do sistema.

Fronte a esta dinámica, outros actores como EH Bildu, Partido Nacionalista Vasco e o Bloque Nacionalista Galego parecen moverse cunha lóxica máis pragmática, conscientes de que manter o equilibrio pode resultar máis rendible que forzar a situación ata o colapso. 

Así, a escena política actual lembra inevitablemente a aquel camarote imposible: todos empuxan, todos piden, todos tentan gañar espazo. Pero, a diferenza da película, onde o caos se resolve en gargallada, na realidade as consecuencias de romper o equilibrio poden ser moito máis serias. Porque, cando xa non queda sitio e a porta termina por ceder, o resultado non sempre é cómico… e pode deixar a algúns sen camarote e, sobre todo, sen voz.