Foise indo de vagar o amigo Enrique García Blein ( Quique para nós )
Perdeu a ecoloxía universal ó seu máis ilustrado e valente valedor.
Só unha cousa temía o bo de Quique: non chegar a erradicar a besta que regurxita pezonha na ría de Pontevedra desde hai 64 anos; a moi teimuda BIOFÓBICA.
Enrique e eu eramos vecinhos e volveremos a selo, a non tardar. Moitas veces nos temos atopado no portal ou na rúa. Mentres o seu corpo ía mermando, víctima dun mal ruín, as súas neuronas bulían de vitalidade e inxenio. Así era Quique: amor e inxenio. Era o patriarca da súa enorme familia, a quen acompanhamos nesta triste hora e a quen parabenizamos por descenderen de persoa tan boa e xenerosa. Acompanhamos tamén á súa eterna companheira nesta terrible hora.
Grazas Quique pola túa sabenza, pola túa querida presenza, por seres ti.
Grazas por quitarnos o medo; porque se ti vas diante, xa non hai nada que temer.
Vai con ben, companheiro.