'El asesino de invierno' ten un rostro e a súa autora tamén. É obvio que non toca destapar os nomes propios da novela, pero si o do pseudónimo Greta Alonso. É cántabra, licenciada en Enxeñaría Química e Psicoloxía. O seu nome real segue preservado. Foi con esta publicación, a terceira de Greta, coa que decidiu mostrarse ao público.
Charlamos con ellla no podcast 'Cara a cara' e a este respecto explica: "cando escribo a primeira novela e empézoa a enviar a editoriais, impresionoume moitísimo que a fose a querer publicar Planeta. Naquel momento decido utilizar o pseudónimo para protexerme. Nun primeiro momento iso funciona e logro evitar o medo". Aquel momento correspondeu a 'El cielo de tus días'.
"Coa segunda novela, vexo que me estou metendo nun pozo e que en lugar de saír estou a cavar cara abaixo, porque estou a deixar de vivir algo que realmente me pertence e correspóndeme. É esa parte bonita de interactuar cos lectores, poder contar ao mundo que esa novela a escribín eu", ese momento vivido correspondeu a 'La dama y la muerte'. Así, decidiu que se había unha terceira "sería dando a cara".
Declárase persoa moi unida á literatura desde sempre. Coa súa vida laboral establecida decidiu comezar a escribir. Faio ademais sen compromisos editoriais: "non escribo con prazos, nin precontratos, non vivo da literatura e iso facilítame moito escribir sen presión. Teño outro traballo do que vivo. Iso facilítame moito o non angustiarme e o facer que algo que en principio parece complexo sexa divertido".
Pasamos á novela que se debe ter etiqueta pode ser thriller psicolóxico, thriller científico, thriller social. Un para todos e todos para un. Como a propia estrutura da novela. Diferente, máxime tendo en conta a inmesa oferta do xénero no mercado.
En 'El asesino de invierno' unha reiteración de tremebundos asasinatos rompe a monotonía de Tesalia, unha pequena localidade norteña. O que era unha visita circunstancial do inspector Martín Benot ao seu lugar de orixe, prolóngase máis do previsto ao verse implicado nos feitos que se suceden.
Hai moita química, hai moita mediciña, moita etnografía, ritos ancestrais, psicoloxía, mensaxe social e unha noticia en prensa que acendeu a espita para crear esta ficción de suspense. Orixinal, desconcertante e absorvente ao mesmo tempo.
E como bonus track, Greta espolvorea a súa obra con axiomas como: "Hai anos as formas indicaban quen mandaba, unha orde era unha orde, unha desculpa, unha desculpa, agora nada é nada, as ordes van revestidas de desculpas e a estocada confúndese coa caricia. Agora as formas son impecables aínda que o fondo das persoas sexa maligno, o mal engalánase con peles de cordeiro...".