Hai seis anos, o mundo detívose e asustouse. Pechamos as portas con medo a un virus invisible, mentres nos enchían a boca con promesas de "saír mellores". Que mentira tan amarga. Hoxe, o que vemos non é un mundo máis humano, senón unha pasarela de psicópatas con gravata e uniforme presidindo estados sobre os cadáveres dos que non teñen voz.
A loucura no poder
Estamos gobernados por dementes que perderon o código da palabra. Tipos que non saben sentar nunha mesa a negociar porque as súas mans están demasiado ocupadas acariciando o gatillo. Presidentes que non falan, que escupen balas, que transforman a xeopolítica nun taboleiro de carnicería onde o único que importa é quen ten o mazo máis grande. Son analfabetos da paz, incapaces de concibir un acordo que non pase por esmagar o cranio do veciño.
O sangue dos inocentes
E nese xogo de deuses de barro, quen paga o prezo? Os nenos. As nenas. Esas pequenas vidas que son esnaquizadas antes de aprender a ler a palabra "odio". É insoportable ver como o mundo asiste, cunha frialdade que racha a alma, ao desfile de caixóns brancos.
Onde queda o "Non matarás"? Onde se enterrou ese mandato sagrado que non admite matices, nin estratexias, nin "danos colaterais"?
Non matarás. Non hai escusa, non hai bando, non hai bandeira que xustifique o asasinato dun neno. Cando as bombas caen sobre as escolas e os hospitais, non están defendendo a liberdade, están mancillando a nosa especie. Estannos convertendo a todos en cómplices por permitir que estes tolos sigan ao mando do temón.
A gran traizón
Dixeron que aprenderiamos. Que o silencio do confinamento nos faría valorar a vida. Pero seis anos despois, a vida humana é a moeda máis barata do mercado. Miramos cara outro lado porque nos sae máis rendible que enfrontar a verdade: que estamos deixando o futuro en mans de homes que só saben construír cemiterios.
Se permitimos que se siga ignorando o "Non matarás", se aceptamos que o poder se manteña a base de pólvora e berrinches de tiranos, entón non saímos mellores. Saímos máis podres.
Xa non abonda con aplaudir nas fiestras; hai que berrar contra o altar de sangue que estes tolos ergueron. Porque se a vida dun neno non vale máis que todos os seus imperios de lixo, entón a humanidade xa non merece ser salvada.