Hai días no ano nos que a parroquia non é só un lugar, senón un sentir compartido. O día de San Vicente é un deles. E aínda que este ano o tempo non acompañase todo o que nos gustaría, Cerponzóns celebrou o seu patrón, porque hai celebracións que non dependen do ceo, senón da vontade dun pobo unido que sabe quen é e de onde vén.
Cerponzóns, parroquia milenaria coma os camiños que a cruzan e que se achega xa aos 1007 anos de historia, volveu xuntarse arredor de San Vicente Mártir para lembrar algo fundamental: que somos veciñanza, somos comunidade e somos memoria viva. Manter esta celebración non é só un costume herdado, é un deber compartido, unha responsabilidade colectiva para que todo o construído ao longo dos séculos non se perda, nin se esvaeza co paso do tempo.
O 22 de xaneiro, día propio do santo, celebrouse a Santa Misa na súa honra, nun acto recollido e sinxelo, fiel ao estilo desta parroquia: sen estridencias, pero con fondo. Mais foi no domingo cando a celebración colleu corpo, cando a festa saíu ao camiño para compartirse, co pasarrúas, coa música, coa Santa Misa solemne e coa procesión, como sinal de que a tradición segue viva porque hai xente disposta a sostela.
Hai máis de corenta anos que o grupo de gaitas Os Alegres chega a Cerponzóns para poñerlle son ao día do patrón. Xa non veñen como quen chega de fóra, senón como quen regresa a casa. A súa gaita é coñecida, esperada, case necesaria. Porque aquí a gaita non é adorno: é voz antiga, é lingua da terra, é o fío invisible que cose pasado, presente e futuro.
No pasarrúas deste ano houbo, ademais, unha atención especial que fala da esencia desta parroquia. A música non percorreu só algúns camiños, senón que quixo achegarse ás casas daqueles veciños que atravesan momentos delicados de saúde. A gaita soou entón como saúdo e como forza, como ánimo dito á nosa maneira: sen discursos, pero con emoción. Porque poucas formas hai máis sinceras de acompañar que facelo cunha melodía nun día grande.
O repertorio interpretado por Os Alegres foi o de sempre e o de todos, o que forma parte da memoria colectiva da parroquia: De Vigo a Santiago, A volta da festa, A tuxeiriña, Foliada dos Rosales, Xota Alegre, Ponte Bora, Muiñeira de Baiona, Vindo do monte, Xota de Maía, Foliada de Campelo, O San Campio é noso, O pote, Manoliño, Maruxiña chaman á porta, Muiñeira de Chantada, Muiñeira de Ponte Sampaio, O molete.
Entre todas elas, De Vigo a Santiago soou cun significado especial. Cerponzóns está atravesada pola N-550, esa estrada que une Vigo e Santiago, camiño de ida e volta, de paso e de chegada. Un símbolo perfecto para unha parroquia que honra as súas raíces, pero que tamén sabe acoller a quen chega e decide quedar, como se quixo expresar este ano coa música dedicada ás persoas que elixiron Cerponzóns para vivir e formar parte da comunidade.
A celebración culminou coa Santa Misa solemne e, ao remate da mesma, cun anuncio que mira directamente ao futuro da parroquia. Desde a Asociación de Veciños O Chedeiro, a súa presidenta e o seu secretario deron a coñecer unha iniciativa pensada para preservar a tradición e reforzar a unión do pobo: animar ás familias a recuperar os nomes de Vicente e Lucía, fondamente ligados á parroquia, por ser San Vicente o patrón e Santa Lucía unha das santas máis veneradas en Cerponzóns.
Como xesto simbólico e de benvida, anunciouse que todo neno ou nena que leve estes nomes será dado de alta como socio ou socia infantil da Asociación, quedando exento do pagamento de cotas ata acadar a maioría de idade. Unha proposta que non busca só un nome, senón crear un vínculo real coa parroquia, coa súa historia e coa comunidade, pensando xa nas xeracións que veñen.
Porque celebrar San Vicente non é só mirar atrás con orgullo. É tamén preguntarse quen somos, quen chega, quen queda e, sobre todo, que parroquia queremos seguir sendo. E mentres haxa música no pasarrúas, palabras compartidas ao rematar a misa e veciñanza disposta a coidar o común, a traballar xunta e a manter viva a tradición, Cerponzóns seguirá celebrando o seu patrón, chova ou faga sol.
Porque cando a tradición, a unión e a responsabilidade colectiva están vivas, nin sequera o tempo pode deter un pobo que sabe de onde vén e cara a onde quere ir.
