O diagnóstico de cancro de mama e o seu tratamento son diferentes para cada paciente e non só aféctanlle a ela, senón a todo a súa contorna. Significa un cambio vital, deter a vida e emprender un duro proceso de recuperación.
Todas esas realidades, relatadas por pacientes e familiares, protagonizan a nova campaña da Asociación Española contra o Cancro, 'Nos lo tomamos a pecho' e este xoves viviu a súa versión pontevedresa da man de cinco mulleres pacientes ou sobreviventes.
Ángeles Rubio, Raquel Quintáns, Patricia Martín, Carmen Suage e María José Rosal compartiron as súas experiencias e puideron visualizar o vídeo da campaña, baseado nos testemuños de miles de mulleres, no que se poden escoitar frases como "me tomo a pecho cuando dicen que seáis fuertes, cuando eso no está en vuestras manos" ou "me tomo a pecho la angustia, el estrés y la ansiedad que os acompañan. Perdonad cuando no sabemos qué deciros".
"Me tomo a pecho que a pesar del miedo que pasabas, muchas veces eras tú la que nos animaba a todos", "me tomo a pecho que la vida nos obligara a pararnos en seco para recordarnos que lo prioritario es vivir" e "nos tomamos a pecho daros voz" son outras das mensaxes que este xoves emocionaron a sobreviventes, pacientes, familiares e xornalistas na sede da AECC Pontevedra.
A campaña, presentada con motivo do Día Mundial contra o Cancro de Mama, que se celebra o 19 de outubro, é a primeira "cocreada e protagonizada por pacientes e familiares" e, en palabras de Carmen García, coordinadora de atención ao paciente da entidade, é moito máis que un vídeo, é "un retrato honesto, profundo, ás veces incómodo do que significa vivir con cancro de mama".
Esta campaña vai máis aló da enfermidade. Recolle sentimentos, emocións e realidades que moitas veces quedan en silencio. Recolle "o que realmente significa para elas e para as súas familias o cancro de mama, o vivir co diagnóstico, como o viven para poder conectar coa verdade e coas persoas que o afrontan", insiste Carmen García.
En primeira persoa, Ángeles, Raquel, Patricia, Carmen e María José compartiron como viven e viviron o proceso, pondo sobre a mesa realidades que ás veces quedan en silencio nun cancro que é un dos máis diagnosticados na provincia con 768 novos casos en 2024, o 22% en mulleres menores de 50 anos. As cinco alzaron a voz máis aló das cifras.
"Non quero que me traten nin como vítima nin como heroína. Moléstame iso. É moi común e eu son a mesma que era antes do cancro. Levántome todos os días esperando por unha vida mellor. Só que cunha mochila máis alta encima. Pero non sinto especial para nada", pediu Carmen, en tratamento activo contra a enfermidade.
E é que non quere que a consideran unha heroína porque "ao final non se trata dunha loita individual, non se trata de impór un positivismo irreal, senón de vivir o día a día cos seus altos e os seus baixos". Coincide María José, tamén en tratamento activo, que pide que as campañas e os medios de comunicación tamén reflictan que "non todo é cor de rosa, non todo é estupendo".
Pediron tamén pór o foco en que non só afectan a maiores de 50, pois, no seu caso, é menor desa idade e, cando lle deron o diagnostico, "non tes referentes". Insistía María José en que lle cambiou a vida e, nunha idade tan nova, ademais, adoita pasarlle a mulleres con fillos moi novos e "aféctanos a nós e a eles tamén no seu día a día".
A Raquel, sobrevivente, tocoulle vivilo en dúas ocasións, en 1993 e en 2021. A primeira, sendo moi nova, invadiuna o "medo" do que todas falan. "Os meus fillos eran pequenos e o meu medo era non ter vida para poder crialos. A miña angustia era quen se ía ocupar dos meus fillos se eu non estaba".
"O medo sempre está presente, cando vas aos controis e enfróntaste aos resultados", insisten estas mulleres. Patricia sentiu polo seu fillo e tamén pola súa nai, pois o cancro nela, como en moitos casos, converteu a coidadora nunha persoa con necesidade de recibir coidados. "Eu preguntei: vou vivir? É a única contestación que necesitaba saber, pola miña nai e polo meu fillo".
Ángeles, que ademais de vivir a enfermidade en primeira persoa, leva anos como voluntaria na AECC, séntese identificada con ese "terror" e esa "incerteza" e tamén co "sentir que que che tes que facer forte para os demais" e puxo o foco no feito de que, aínda que a súa contorna a apoie, a paciente pode sentirse "moi soa" nos momentos "duros".
Ela, como moitas destas pacientes, pon o foco tamén no impacto non só na contorna e a saúde da persoa diagnosticada, senón no seu futuro laboral. "Teño compañeiras que non puideron volver traballar. É coma se tivesen un estigma, sobre todo, cunha idade, a partir de 55, 60".
Por iso Patricia pide un Pacto de Estado que favoreza a integración laboral das sobreviventes, para facilitarlles seguir vivindo.
