Nas entrañas da noite máis escura en Pontevedra

Poñamos que son unha veciña de Pontevedra. Poñamos que o luns son unha desas persoas ás que o apagamento deixou totalmente incomunicada, con batería no móbil, si, pero sen rastro de cobertura telefónica nin conexión a Internet.

Poñamos que, cando caeu a noite e o apagamento fíxose máis "visible", me botei á rúa. Este é un relato desas horas, da noite máis escura na Boa Vila.

A falta de luz non foi, nin de lonxe, o que máis me sorprendeu. O meu primeiro impacto, esa imaxe que sei que me custará borrar da retina, foi unha mestura de silencio e estrelas tan pouco habitual en plena cidade e, no medio da escuridade, a presenza deses "zombies" con lanterna deambulando polas rúas.

Lembroume a esas historias da Santa Compaña. A noite era especialmente pecha e escura, máis que moitas outras nas que polo menos a Lúa ilumina o camiño. Esa falta de Lúa e, a ausencia da habitual contaminación lumínica, realzaba o brillo das estrelas; e reflectíaas sobre os edificios.

De non vivila no contexto dun desastre enerxético, a imaxe podería parecer mesmo bucólica, pero logo impúñase unha especie de distopía, eses 'zombies' con lanterna mesturados coas luces azuis que desprendían os coches patrulla das policías Local e Nacional que percorrían as rúas ofrecendo axuda a quen estaba incomunicado e proxectaban os seus escintileos nos edificios escuros.

Comprobei que non fun a única que se botou na rúa. A casa caíaselle encima a mozas e maiores. Persoas en solitario paseando, outras co seu can e grupos de xente nova que responderon á adversidade a gargalladas. O eco das súas risas retumbaba por toda a rúa, no medio do baleiro tan pouco habitual en pleno centro.

Nesa noite tan escura, brillaba máis calquera luz. E a maioría dos que optaron por estar ao aire libre cara ao final do día levaban algunha. Lanternas, faroliños, fluorescentes led ou os faros dos coches que regresaban aos seus garaxes rompían a negrura. Aos vehículos esperábanos portalóns abertos e de súpeto a escuridade volvía tragalos.

Os máis novos non dubidaron en pasar o tempo en grupo, como cada vez é menos habitual nunha sociedade cada vez máis individualizada. Uns ían con bolsas para un botellón improvisado. Outros optaron por gozar das estrelas. No Campo dá Torre, un grupo de mozos de 22 anos reuniuse á tardiña "a pasar o tempo, mentres falabamos, coma se fose un día de verán", lembran.

Estes mozos comparten recordos dese momento con certa nostalxia. "Facía moitísimo que non estabamos todos xuntos, falando". E tamén que entre as dez e as once e media da noite gozaron dunha noite estrelada. "Sorprendeume o silencio das rúas e como se vía o ceo sen contaminación lumínica", lembra un.

Esa escena, de grupos simplemente vendo a vida (ou a noite) pasar repetíase por toda a cidade. Nos arredores do Hospital Provincial concentráronse moitos aproveitando os bancos da rúa e o resplandor que saía do hospital. O silencio rompíano as súas charlas animadas e o son do xerador que garantía a atención sanitaria no interior.

Á noitiña, os negocios foron pechando, pola falta de luz, pero algún bar penetrouse na escuridade para dar servizo á súa clientela. En a Viva Zapata da rúa González Zúñiga presumen de que eran "o único bar aberto de Pontevedra". Algún máis había, pero eran a excepción.

Tamén seguía co enreixado medio pecha e un xerador na porta o Osiris, en Loureiro Crespo. E, cun ambiente moi animado, Le Maschere, en Cruz Gallastegui. Até a unha da madrugada houbo unha actividade frenética na terraza.

Son só algúns exemplos. En todos, a imaxe repetíase. Velas sobre as mesas e, nalgúns, tamén faroliños recentemente adquiridos. Porque tamén houbo quen aproveitou para, á vez que cubría unha necesidade, tentar facer negocio. Vendedores ambulantes con faroliños ían percorrendo as rúas. Víalos chegar de lonxe e, ao achegarse ás terrazas, a maioría dos clientes animábanse a compralos.

Por cinco euros, un remanso de luz a pilas mentres os locais de hostalaría seguiron tendo mercadoría e forzas para traballar.

Fóra desas terrazas, e da diversión de grupos de amigos e familias, todo era silencio. Falta de ruído que lembrarei no medio da estrañeza.

Tanto como eses pequenos focos de luz que, como espectros, saían dos edificios. E é que poucas xanelas estaban iluminadas. Non había televisións, computadores e lámpadas que animasen a noite, pero dalgunha si xurdía esa cor alaranxada e parpadeante da luz de velas que mesmo parecía unha visión na noite máis escura de Pontevedra.