Jéssica Méndez, a vítima do crime de Barro, sentíase "vixiada" desde facía "8 ou 9 anos" antes da súa morte en marzo de 2022. Era unha vixilancia "practicamente todos os días" na que o acusado como responsable da súa morte, José Carlos Eirín, "andaba por baixo das viñas vixiando, pegado ao muro". Vixiábaa "ao redor da casa, nas viñas, nos portais, na parte de atrás da casa…" por todos lados e acotío e "cando nos miraba (á familia), botaba a correr".
Así o relataron este martes os irmáns e pais da falecida e a súa parella, Ismael. Todos declararon na segunda sesión do xuízo pola morte de Jessica que se celebra cun xurado popular na sección cuarta da Audiencia Provincial de Pontevedra e confirmaron unha situación de acoso pola que que nin a Fiscalía nin as acusacións acudidas nesta causa acusan a Eirín, pero que si ven importante para consolidar a acusación por asasinato con aleivosía e agravante de xénero que lle atribúen.
A moza faleceu como consecuencia das feridas sufridas cando estaba co seu coche parado nun cruzamento en Porráns, en Barro, e o acusado encaixouse co seu vehículo contra o dela. O acusado asegura que foi un accidente, pero as acusacións sosteñen que foi intencionado, causado polo acusado porque non aceptaba que ela non quería manter unha relación con el e despois de varios anos de acoso constante.
"Estaba á espiar, mirándoa, vixiándoa", relatou o seu pai durante a sesión de tarde do xuízo. O acusado residía na casa veciña da da avoa de Jéssica en Barro, na que no momento dos feitos só vivía a irmá da falecida, pero tempo atrás fora a vivenda familiar e residencia da vítima. Segundo o relato da familia, a situación de acoso comezou nesa época na que a moza vivía alí e continuou a pesar de que se mudou co seu noivo a Portas.
Esa situación de acoso nunca se denunciou, pero todos eran coñecedores dela e do seu desexo de ter unha relación coa moza. De feito, a súa parella, Ismael, relata que en polo menos dúas ocasións Jessica relatoulle que "el lle dixo: se non es para min, non es para ninguén", unha actitude de posesión que fai que as acusacións introduzan a agravante de xénero, convencidos de que a matou porque non quixo ter ese vínculo afectivo con el.
Ata tal punto Ismael tiña interiorizada esa situación que o 17 de marzo de 2022, día do accidente, avisárono do ocorrido, foi ata o lugar do sinistro e "cando vin o coche dela e o coche del, o primeiro que me viu á cabeza é: se non é para min, non é para ninguén".
"Non se me esquece máis na vida. O primeiro que fixen, foi abrir a porta da ambulancia e o que fixo foi rirse de min na miña cara. Sacárono de alí ríndose"
Este mozo de Portas declarou moi emocionado #ante o xurado popular na Audiencia, por momentos invadido polas bágoas. O momento no que se viu máis afectado foi ao lembrar ese día en Porráns, cando se achegou á ambulancia na que estaban a atender ao hoxe acusado. "Non se me esquece máis na vida. O primeiro que fixen, foi abrir a porta da ambulancia e o que fixo foi rirse de min na miña cara. Sacárono de alí ríndose", rememorou, antes de romper a chorar.
Esa situación de acoso, segundo lle contaba a falecida, empezou "tempo atrás", cando ambas as familias levaban ben e, tras as tarefas do campo, merendaban ou ceaban xuntos e o acusado "trataba de botarlle o brazo á perna ou o brazo por encima da man". Ela díxollo aos seus pais e recortaron distancias. Logo, "todo se complicou por mor de que eu entrei na súa vida", en 2019. Pouco despois, en dúas ocasións picáronlle as rodas do coche dela aparcadas na casa de Barro e o seu pai denunciou e sospeitaban que fora o acusado, pero non tiñan probas e quedou en nada.
Durante a relación, falaba constantemente por teléfono coa falecida e era habitual que lle relatase que "estaba obsesionado con ela". Pola mañá ou pola noite, chamábaa e dicíalle: "está aquí, vixiándome, téñoo debaixo da xanela, está debaixo da parra. Un día díxome: este home non está ben, está a chover a cachón e vén en zapatillas".
Todo isto a el e aos seus pais preocupounos, de modo que está seguro de que había moitas máis cousas que non lles contaba "para non preocuparnos máis". Un día, nunha festa, chamárona insistentemente desde un número oculto e explicoulle que non respondía "porque sei que é el, nalgunha ocasión cóllolle e queda calado".
O irmán de Jéssica asegurou que ela "sentía vixiada cada vez que estaba na casa e cada vez que saía" e que ela lle manifestou algunha preocupación respecto diso. El viu ao acusado "saltando" o muro de acceso á leira da familia de Jessica, non o viu dentro, senón xa saltando para saír. Tamén a súa nai viuno "saltando o portal unha chea de veces".
Segundo o irmán, "cada vez que o miraba, xa sabía que estaba á vixiar" e mesmo o viu nas proximidades da outra casa familiar, en Verducido (Pontevedra). O día do accidente, acudiu ao lugar da colisión e falou co acusado para preguntarlle que pasara. Como resposta, "dixo que se lle cruzara diante e non lle deu tempo a facer nada" e el viuno "tranquilo".
A irmá confirmou que Jéssica estaba "preocupada" e sentíase "vixiada" e que ela mesma presenciou como "quedaba mirando e, en canto ela o vía, botaba a correr". O seu pai confirma ese extremo e explicou que a situación se producía "desde fai 8 ou 9 anos xa", chegando a falar de "10 anos" nun momento da declaración.
Un testemuño crave nesta causa é o do cuñado do acusado e veciño da casa familiar de Barro, un home que era amigo de Jéssica e este martes declarou durante preto de tres horas, con dous recesos incluídos, no xuízo. Este home, sobre o que a defensa pretende sementar dúbidas asegurando que difundiu "falsidades" sobre o suposto acoso á vítima, explicou que non tiña relación co seu cuñado desde anos atrás e que en numerosas ocasións avisou á mozo falecida por WhatsApp de que a estaba acosando. Aínda que adoitaba chancear sobre leste acoso, "nunca pensei que fixese iso", asegurou.
Este home relatou que o propio día do accidente viuno roldando a casa familiar de Jéssica ás oito da mañá. Ela non vivía alí, pero si acudía case a diario para axudar á súa irmá coa casa e ese día tamén. Á primeira hora, cando ela estaba na casa, segura que o viu "andando pola estrada de abaixo cara arriba polo medio da aldea" e logo "dentro do coche" e mesmo lle enviou unha mensaxe a ela dicíndolle "está a esperarte". Pouco despois, estando na casa, escoitou "o golpe" do accidente, foi en coche ata alí para ver aos seus cabalos, viu ao acusado e avisou á súa familia do ocorrido.