Aránzazu Vaquero non é só unha profesional moi sólida: é tamén unha desas persoas que transmiten verdade desde a primeira frase. Conservadora-restauradora dos fondos arqueolóxicos do Museo de Pontevedra durante cinco anos, con experiencia en escavacións desde 1988 e residente en Pontevedra desde 2001, construíu unha traxectoria singular a medio camiño entre a ciencia, a sensibilidade e o coidado minucioso da memoria material.
Nada en Vigo, pero profundamente vinculada a Pontevedra, cidade que define como fogar, refuxio e nai adoptiva, Aránzazu combina unha mirada directa e honesta cunha sensibilidade pouco común. A súa recente participación en Lúxor, dentro do Middle Kingdom Theban Project da Universidade de Alcalá, non foi só un fito profesional: foi tamén a materialización dun soño de infancia, o de traballar algún día en Exipto. E quizá aí está unha das claves da súa personalidade: nesa mestura tan rara e tan fermosa de rigor, emoción e vocación intacta.
- Dime unha pregunta que non che guste que te fagan.
Ningunha, sempre respondo e digo as cousas con moita sinceridade.
- Como é a túa relación con Pontevedra?
Eu nacín e crieime en Vigo. Pontevedra é como unha nai adoptiva que se converteu nun fogar e nun refuxio para min. Gústame vivir nela porque é bonita e achégame tranquilidade e comodidade en todos os sentidos.
- Como te definirías?
Como unha persoa moi franca, directa, honesta, tremendamente sensible e con exceso de empatía.
- A que xeración pertences: baby boom, X ou millennial?
Á xeración X.
- Cales dirías que son as características da túa xeración?
Tivemos que pasar do analóxico ao dixital, tendo que adaptarnos ás novas tecnoloxías, tempos de crises e momentos de transición moi rápidos. Eramos máis independentes e tiñamos outro tipo de valores que hoxe en día se están a perder.
- Recentemente participaste nun proxecto arqueolóxico en Lúxor. Que é exactamente o MKTP?
É un proxecto arqueolóxico que desenvolve desde hai anos a Universidade de Alcalá de Henares, baixo a dirección de Antonio Javier Morales Rondán, no Val dos Nobres, entre a planicie de Asasif e Deir o-Bahari, moi preto do templo de Hatshepsut. Alí escávanse varias tumbas de funcionarios do Reino Medio para comprender mellor os inicios dese período histórico.
- En que consistiu o teu traballo alí?
Nesta campaña só concederon permisos para tarefas de conservación e restauración. Traballamos en dúas tumbas, a de Djari, en Asasif, e a do visir Ipi, en Deir o-Bahari. Eu estiven principalmente na de Djari, realizando labores de limpeza e consolidación das pinturas murais e dos morteiros sobre os que están emprazadas.
- Que importancia teñen esas pinturas?
Mostran escenas da vida cotiá e dos rituais funerarios do seu propietario, cun estilo moi característico. Son das poucas que se conservan dese período temperán do Reino Medio, concretamente do reinado de Mentuhotep II.
- Como viviches esta experiencia?
Con moitísimo entusiasmo. Cando me comunicaron a concesión da bolsa, non o podía crer. Desde nena a miña ilusión era ser exiptóloga e escavar en Exipto, así que para min foi un soño cumprido. Traballar no MKTP foi todo un privilexio.
- Hai algunha conexión entre o Museo de Pontevedra e Exipto?
Si. O Museo de Pontevedra posúe unha pequena colección de obxectos exipcios froito da doazón de José Fernández López: ushebtis, ungüentarios, un vasiño de Amenhotep III, un queimaperfumes e un remate de sistro hathórico de bronce.
- Pensas volver a Exipto?
Se teño ocasión, sen dubidalo.
- Que é a amizade?
Algo marabilloso cando dura toda unha vida. Un apoio e acompañamento constante tanto para o bo como para o malo, por parte de alguén que te quere e aprecia.
- Se puideses viaxar no tempo, irías ao pasado ou ao futuro?
Curiosamente, aínda que me encanta a arqueoloxía e o antigo, viaxaría ao futuro.
- Dime unha parte da túa casa que che apeteza intervir.
A miña casa é moi pequena e non podería intervila, pero si recoñezo que teño demasiadas cousas das que tería que desfacerme. Boto de menos un espazo máis amplo, cómodo e diáfano.
- Dime unha canción que che emocione.
"Everybody Here Wants You", de Jeff Buckley.
- Frío ou calor?
Sen dúbida, calor.
- Que hai despois da vida?
Creo que unha volta ao universo en forma de enerxía.
- O último capricho que te deches?
Comprarme un perfume exipcio no zoco de Lúxor.
- Cando dixeches por última vez "quérote"? A quen?
Hoxe, ao meu can.
- A quen quererías ver nesta sección?
A Ángeles Tilve.
- E, por último, que vas facer en canto finalice esta entrevista?
Preparar unha conferencia que teño que impartir dentro duns días.
Para Aránzazu, Pontevedra sabe a sardiñas, cheira a castañas asadas, é da cor dos líquenes nas pedras e soa a rebumbio de xente e movemento de ás de pombas nunha praza onde o tempo se detén. Definitivamente, Aránzazu sente Pontevedra.
O CUESTIONARIO
Nunca saio de casa sen… móbil e lentes.
Na miña neveira sempre hai… auga con gas.
No meu armario destaca… a falta de espazo, necesito facer unha limpeza xa.
A idade é… unha experiencia de vida.
Sempre fun o ollo dereito de… o meu pai.
Pontevedra ten alma de… burgo.
Creo en… o amor por riba de todas as cousas.
O ano que marcou a miña vida foi… 1988, cando marchei estudar a Santiago de Compostela.
O mellor agasallo que me poden facer é… un abrazo con sentimento.
O meu lugar no mundo é… onde estea o meu corazón.
Se non puidese vivir en Pontevedra viviría en… Santiago de Compostela.
O meu momento favorito do día é… cando podo gozar dun paseo ao sol.
Pontevedra… é un camiño de pedra mollada pola choiva que atravesa unha ponte cara ao campo de estrelas.