A Unidade de Rehabilitación Cardíaca de Montecelo e a asociación Pontecorazón celebraron este venres a súa terceira 'xuntanza' ao aire libre no Parque da Xunqueira de Alba.
A xornada desenvolveuse de 9:30 a 14:00 horas, coa participación de preto de 150 persoas supervisadas en todo momento polo equipo do hospital. Uns 20 completaron a carreira de 10 quilómetros e o resto participou na camiñada de 5 quilómetros.
Para terminar a xornada, as persoas asistente realizaron exercicios de forza, estiramentos, ioga, relaxación e xogos populares.
A xornada incluíu tamén un espazo dedicado á gastronomía saudable, coa elaboración dunha vianda especial polo chef Javier Olleros, do restaurante Culler de Pau (dúas estrelas Michelin).
Montserrat Rebollido, de 55 anos, é unha das pacientes que foi axudada polo equipo da unidade de Montecelo e da Asociación Pontecorazón despois de sufrir un infarto.
Lembra que estaba estaba a preparar os aniversarios do seu fillo maior cando empezou a sentir unha presión moi forte no peito. "Pensei que era o sujetador, que me apertaba, e ao baixar as escalaeras xa quedei alí sentada. Estaba co abanico, era xuño e parecía un golpe de calor. pero eu só notaba unha presión tan grande coma se estivésenme pisando", conta. O seu fillo chamou á ambulancia e, "unha vez subíronme, non me decatei de nada máis".
Segundo explicáronlle os especialistas, sufriu un infarto e, cando lle puxeron o stent, sufriu unha trombosis, sete arritmias e parada, que lle deixou a función cardíaca a un 10%. "Estiveron a me reanimar sobre 30 minutos", sinala.
"Estiven en coma sobre mes e medio. Espertábanme de cando en vez, pero non me acordo de nada, seino polo que me contaron os médicos e a miña familia", lembra.
O episodio fíxolle estar na UCI "moito tempo" e perder toda a musculatura. "Unha máquina movíame á cadeira de brazos e da cadeira de brazos á cama. Viño unha fisio, empezamos a facer exercicio e cando saín de alí, fun en andador", afirma.
Pasou pola rehabilitación no Salnés para despois incorporarse á unidade de Montecelo, onde lle recomendaron cambiar os hábitos de vida.
Montserrat fumaba e vivía con moita tensión. Coidara á súa nai, que faleceu de cancro de mama con só 54 anos, e cando sufriu o infarto, quen padecía a enfermidade era o seu pai. "Fumaba moito máis ao pensar en volver pasar polo mesmo", explica.
Agora, cambiou a súa vida para que non lle volva a pasar. "Tabaco fóra, empecei a facer deporte, a levar unha alimentación sa e para adiante", sinala, engadindo que tamén pasou pola psicóloga para traballar "o medo a que se me apagase o corazón durmindo. É un mecanismo de defensa, cada vez que esperto digo: 'vale, estou aquí'", reflexiona.
Experiencia totalmente diferente foi a que viviu Álvaro Carou, corredor de 47 anos e maratoniano popular, que sufriu un infarto no mes de decembro. Conta que estaba a correr a súa 17º maratón e, a uns 400 metros da meta, sufriu unha parada cardiorespiratoria e estivo varios minutos en morte clínica.
"Son unha persoa que se coida moito desde hai anos e con adestrador profesional. Adestraba con alguén que me levaba os adestramentos, nutricionista... Todo", explica, afirmando que "estas cousas pasan, pódenlle ocorrer a calquera".
Agora "estou a facer a rehabilitación co equipo que teñen aquí en Pontevedra", afirma. "Vannos adaptando o programa a cada paciente. Eu veño tres días á semana, dúas deles con adestramentos monitorizados, con bicicleta ou cinta, e cada semana vannos subindo a intensidade. O terceiro día é de charlas, onde falamos de hábitos cardiosaludables, de medicamentos que tomamos, do corazón, xestión de tensión e de medos… Un pouquiño de todo o que nos pasa agora. É difícil volver ao día a día", explica.
A pesar de todo, con permiso dos cardiólogos corre dúas veces por semana. "Foi moi ben todo e estou moi agradecido a esta xente. Agora, a volver á vida. Entramos sendo bebés con moitos medos e agora saímos maiores de idade a buscarnos a vida nós sós. Estou feliz", admite, "non vou poder volver facer exactamente o mesmo que facía ás mesmas intensidades, pero si que me din que poderei volver correr algún maratón. Veremos si a nosa cabeza permíteo".
No caso de Andrés Muñiz, cunicultor e corredor afeccionado de 71 anos, o susto chegoulle despois de xubilarse. "Decidín coidarme e retomar o deporte que fixen na miña mocidade. Fixen atletismo, saltaba pértega e, durmindo, pegoume o infarto", lembra.
O episodio levoulle á unidade de cardiología de Montecelo, onde "tiven a gran sorte de dar cun equipo marabilloso, que nos coida como ouro en pano", subliña. Para Muñiz, "hoxe é un día felicícismo porque, dalgunha maneira, foi de proba. Corrín e atopeime moi ben, e despois, estar rodeado desta familia... Non podo dicir máis nada que grazas a todos".
Por parte de Pontecorazón, o seu presidente, Pedro Báez, resumiu que a xornada "foi todo un éxito de convocatoria" e admitiu que, desde a organización "estamos encantados coa xente que colaborou con todos nós", conclúe.