O Museo de Pontevedra acaba de incorporar á súa colección 68 obras asinadas por Leopoldo Nóvoa, un dos artistas galegos máis importantes da segunda metade do século XX.
A viúva do artista, Susana Carlson, asinou co vicepresidente da Deputación, Rafael Domínguez, a acta de doazón pola que entrega ao Museo un amplo conxunto de obras sobre lenzo, pinturas sobre papel, gravados e libros, ata agora da súa propiedade.
"É un día de alegría para o Museo de Pontevedra, sentímonos moi orgullosos de poder acoller estas obras que, sen dúbida algunha, contribuirán a seguir posicionando este recinto como o museo provincial máis importante de España", asegurou Rafa Domínguez.
As obras doadas están datadas entre 1987 e 2010. Inclúen 15 cadros de técnica mixta sobre lenzo, varios deles de gran formato. O conxunto inclúe tamén 27 gravados, realizados coas técnicas de augaforte ou de serigrafía. Completan a doazón cinco libros de Catherine Topall, Julio Cortázar e José Ángel Valente, edicións especiais con ilustracións do artista.
As 68 obras recibidas súmanse ás seis que xa formaban parte do acervo do Museo, tres delas presentes na exposición permanente. En 2020, o Museo dedicoulle unha exposición retrospectiva que conmemoraba o centenario do seu nacemento e na que se exhibiron varias das obras agora doadas por Susana Carlson.
Leopoldo Nóvoa (Salcedo, Pontevedra, 1919 – París, 2012) é un dos grandes referentes da arte abstracta na segunda metade do século XX, tanto dentro como fóra de Galicia. Artista rigoroso, home reflexivo e profundo, viviu unha longa e prolífica existencia en lugares e circunstancias moi dispares que o converteron nun personaxe cosmopolita e de vasta cultura. Un caudal persoal que transmitiu e plasmou en toda a súa prolífica produción creativa.
Pasou os seus primeiros anos en Uruguai e Arxentina, onde se xestou o valor que a forma e a materia terán na súa obra posterior. Logo viviu en París, onde se desenvolverá a súa madurez creativa, o que alternou con longas tempadas na súa casa-obradoiro de Armenteira. Tras o dramático incendio que sufriu o seu obradoiro de París, dilúense cada vez máis os límites entre a pintura e a escultura, con obras en tons brancos e cinza e que adquiren volume e incorporan fragmentos de materia. A esta etapa pertencen as obras que se incorporan agora ao Museo.