Falar de Antón Castro é falar de alguén que fixo da cultura un compromiso vital. Comisario da Bienal e referente indiscutible no ámbito artístico, é moito máis que un xestor cultural: é un visionario capaz de tender pontes entre a creación e a sociedade, de ler o presente con ollos críticos e de proxectar a arte cara ao futuro. O seu traballo incansable converteu Pontevedra nun epicentro de reflexión e diálogo, nun lugar onde a cultura non se limita a ser contemplada, senón que se vive, cuéstionase e compártese.
Pero se algo define a Antón Castro é que nunca entendeu a arte como un espazo illado, senón como un motor de transformación social. O seu compromiso coa comunidade, a súa defensa da xustiza e a súa capacidade de escoitar e dar voz a quen habitualmente non a ten convérteno nun referente non só cultural, senón tamén humano. E para min, ademais, é un orgullo poder dicir que é o meu amigo: próximo, xeneroso e sempre disposto a dar un paso á fronte, Antón engrandece non só a Pontevedra, senón tamén a todos os que temos a sorte de telo como amigo.
- Dime unha pregunta que non che gusta que fagan.
Ningunha.
- Como é a túa relación con Pontevedra?
Moi amable e empática, especialmente cos que non nacemos aquí.
- Como te definirías?
Unha persoa honesta.
- Con que xeración te identifícas máis: baby-boom, X ou millenial?
Son do baby-boom e identifícome con ela.
- Que características ten a túa xeración?
Os que nacimos nos 50, arrincamos forte nos 70-80 e o noso aceno é unha reconsideración do presente a partir de pasados que conforman unha mirada postmoderna.
- Tras meses de Bienal, agora que está a punto de concluír, cal é o balance?
Moi bo. Non só recuperamos unha Bienal senón que ademais recuperamos unha tese artística consensuada coa contorna internacional cun gran peso de humanismo.
- Relanzar a Bienal tras 15 anos de parón non sería sinxelo, Cal foi o maior obstáculo?
A limitación das licitacións, por iso a Bienal debe ser un organismo autónomo como unha fundación. Doutra banda, hai que ser realistas e depender de terceiros non sempre é fácil. Hai moitas administracións implicadas, e non sempre é fácil facer o que queres.
- Que debería conservarse e que reformularse en próximas edicións?
O esquema foi bo. O relato a partir da tese debe estar sempre implicado co que pasa no mundo. A arte é unha posta en escena do mundo no que vivimos.
- En que investirás o tempo que destinabas ata agora á Bienal?
Eu non teño tempo libre, a verdade. Son comisario de 3 exposicións de Picasso en China que se realizarán en 2026 polo que estou sempre ata arriba de traballo.
- Que é a amizade?
Dar todo sen pedir a cambio.
- Se puideses viaxar no tempo, irías ao pasado ou ao futuro?
Ao pasado sen dúbida. Ao Renacemento e á segunda metade do s. XIX.
- Unha parte da túa casa que che apeteza intervir?
Intervín a miña casa múltiples veces porque son un obseso do deseño. Unha zona que está en constante cambio é a miña biblioteca na que pode haber uns 30.000 libros.
- Dime unha canción que te emocione.
Imagine, de John Lennon.
- Frío ou calor?
Calor sen dúbida.
- Que hai despois da vida?
Creo na transcendencia, así que outro tipo de vida.
- O último capricho que te deches?
Comprar chocolate en Roma.
- A quen che gustaría ver nesta sección?
A Alberto Argibay.
- E por último, que vas facer en canto acabe a entrevista?
Irme a unha performance no Grove.
Para Antón, Pontevedra sabe a Kiwi, cheira a mel, é de cor azul e soa a música sinfónica. Definitivamente, Antón Castro sente Pontevedra.
O CUESTIONARIO
- Nunca saio de casa sen… lentes.
− Na miña neveira sempre hai… iogures.
− No meu armario destaca… camisetas de manga curta.
− Sempre fun o ollo dereito de… a nai que me criou.
− Pontevedra ten alma de… pedra.
− Creo en… a natureza.
− O ano que marcou a miña vida foi… o 1959
− O mellor agasallo que me poden facer é… non falar mal do meu.
− Se non puidese vivir en Pontevedra viviría en… Paris, é máis, gustaríame nun futuro volver a París
− O meu momento favorito do día é… os faladoiros da mañá con amigos.
− Pontevedra… calma