Para lembrar. Así foi o ano 2025 para o Pontevedra Club de Fútbol. De principio a fin e a pesar das turbulencias vividas durante os meses de verán.
E é que eño arrincou o 3 de xaneiro cun partido inesquecible, a goleada a un equipo de Primeira División como o Mallorca (3-0) cun Pasarón a rebentar, e que metía 53 anos despois os granates nuns oitavos de final da Copa do Rei. O xogo despregado polo equipo da Boa Vila non só contaxiou á cidade, senón que chamou a atención de toda España.
Tamén o fixo cando o Getafe espertou do soño o equipo adestrado entón por Yago Iglesias (0-1), que iso si, puxo aos madrileños contra as cordas vendendo moi cara a súa derrota. Tanto é así que o Pontevedra terminou o partido cun incrible 84% de posesión polo 16% do seu rival de Primeira División. Os datos ademais reflectiron 674 pases completados polos só 79 do Getafe, menos duns por minuto. Normal que até Bordalás, adestrador dos azulóns, cualificase de "supervivencia" a actuación dos seus.
Pasada a Copa tocaba centrarse na liga , onde o obxectivo do ascenso converteuse nun man a man co Numancia. Todo iso cun duelo decisivo en Pasarón previsto inicialmente para finais de xaneiro pero que foi suspendido por unha alerta meteorolóxica, fixándose como nova data o mércores 19 de marzo.
Chegou á cita o Pontevedra na cabeza, pero só cun punto de vantaxe sobre os sorianos cando xa se encaraba o tramo final da competición regular. O encontro presentábase como unha batalla e non defraudou, xa que así se trasladou a un terreo de xogo no que foi decisivo o xogador máis determinante do ano nos granates, un Dalisson que saía de lesión pero que volvía no momento xusto.
Seu foi o único tanto dun partido (1-0) que terminou sendo unha auténtica guerra e que non terminou co asubío final. O Numancia decidiu reclamar por aliñación indebida por unha acción protagonizada por Yelko Pino no tempo de desconto, ao entender que entrara no terreo de xogo desde o banco para impedir unha contra. O entón adestrador soriano, Aitor Calle, chegou a acusar os pontevedreses de ser un equipo "que só fai trampas".
O certo é que primeiro o Comité de Competición, despois o de Apelación e finalmente xa coa liga pechada e en pleno verán o TAD desestimaron o caso.
Tras ese encontro e con 4 puntos sobre o seu principal rival con 21 máis en xogo, certificar o ascenso directo parecía cuestión de tempo, e o Pontevedra terminou por logralo un 20 de abril contra o Laredo nun Pasarón que celebrou o regreso á terceira categoría nacional ao grande, e cunha festa que se trasladou ao centro histórico e até á Sala Zennet.
Pechado o obxectivo chegaba o desafío de volver a Primeira RFEF, abríronse semanas de incerteza sobre o proxecto deportivo. Todo ata que máis dun mes despois do éxito confirmábase a saída de Yago Iglesias, o adestrador que comandara o equipo as dúas últimas tempadas.
As conversas e tanteos entre ambas as dúas partes non chegaron a bo porto para sorpresa da afección granate, e tocaba empezar case de cero. Non só co técnico, senón cun plantel na que só terminarían continuando Álex González, Yelko, Edu Sousa, Miguel Cuesta, Garay e Brais Abelenda.
Para o banco aterraba en Pasarón un técnico como Rubén Domínguez, lembrado polo Ourense CF que privara do ascenso os granates un ano antes.
Toda unha aposta que co paso das semanas e os meses foi gañando o crédito co seu traballo e finalmente tamén cos resultados.
Nunha Primeira RFEF tremendamente complicada e igualada o Pontevedra foi superando adversidades nos primeiros meses de competición para despedir 2025 en postos de play-off de ascenso a Segunda División. Algo que parecía impensable no verán. Fíxoo despois de tres triunfos consecutivos en decembro, o último en Barakaldo, abrindo un oco de 9 puntos coa zona de descenso e cun plantel de circunstancias por diferentes motivos.
Polo camiño tiveron que afrontar, ademais de pequenas lesións ou sancións, a baixa indefinida de Hervías, unha grave lesión de Juanra ou o episodio de desobediencia de Dani Selma tirando (e fallando) dous penaltis que terían suposto o triunfo contra o Mérida cando non era o lanzador designado e facendo caso omiso ás indicacións do seu adestrador.
O dianteiro pediu días despois perdón en rolda de prensa, pero Rubén Domínguez deixou calase a súa postura sobre o caso deixando de contar co futbolista.
Unhas situacións que obrigan a acudir ao mercado invernal para tentar afrontar con garantías o que resta de competición, claro que iso xa será unha historia a contar en 2026.